Open brief Palestijnse christenen aan Wereldraad van Kerken http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/07/16/open-brief-palestijnse-christenen-aan-wereldraad-kerken/ “Ons lijden vanwege een politieke verklaring van een westerse mogendheid, ...

Click here to read this mailing online.

Your email updates, powered by FeedBlitz

 
Here is a sample subscription for you. Click here to start your FREE subscription


  1. Open brief Palestijnse christenen aan Wereldraad van Kerken
  2. Wonder Woman: angst, opwinding en feminisme (NIW)
  3. Grote angst onder inwoners Israël vlak voor uitbreken Zesdaagse Oorlog
  4. Nadruk in media op rol Netanyahu bij annulering ontmoeting Gabriel
  5. Vrijheid vereist een (zelf)kritische blik (NIMO)
  6. More Recent Articles

Open brief Palestijnse christenen aan Wereldraad van Kerken

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/07/16/open-brief-palestijnse-christenen-aan-wereldraad-kerken/


“Ons lijden vanwege een politieke verklaring van een westerse mogendheid, gebaseerd op een verkeerd geïnterpreteerde theologische aanname, gaat nog steeds door”.

 

– Door Tjalling. –

 

Oproep

Op afgelopen 13 juni schreef de NCCOP, een organisatie bestaande uit een groot aantal Palestijnse christelijke organisaties uit Jeruzalem en Bethlehem, een open brief aan de Wereldraad van Kerken. Deze brief, waarin wordt opgeroepen om de christelijke theologie als wapen tegen Israël te gebruiken, is de zoveelste die is geschreven vanuit een niet doordacht en aanstootgevend superioriteitsgevoel.

 

Verkeerde theologische aanname

In het begin van de open brief wordt het huidige Palestijnse lijden in verband gebracht met ‘een politieke verklaring van een westerse mogendheid, gebaseerd op een verkeerd geïnterpreteerde theologische aanname’. Dat is heel bedenkelijk. Iets op die manier te stellen kan alleen voortkomen uit een zeer irreëel theologisch besef èn is tegelijk een schrijnend voorbeeld van een hedendaagse expressie van de vervangingstheologie (de theologie waarin het Joodse volk is vervangen door de Kerk van het Nieuwe Testament).
Onder punt 3 in de open brief staat: “Dat u de duidelijkste en meest krachtige theologische stelling inneemt tegen elke theologie of tegen elke christelijke groep die de bezetting en de privileges van één natie over een andere, gebaseerd op etniciteit of op basis van een belofte, rechtvaardigt”. Hier wordt dus dringend aan de kerken in de wereld gevraagd om een theologische stellingname in te nemen tegen de heel concrete landbelofte aan Israël zoals die is verwoord in bijv. Genesis 17 vs 8:  “Ik zal jou en je familie ná jou het land geven waar je nu als vreemdeling woont. Ik zal jullie het hele land Kanaän geven. Het zal voor eeuwig jullie eigendom zijn. En Ik zal jullie God zijn.” Het staat daar echt, maar veel christelijke theologen beweren dat door voortschrijdend inzicht zo’n tekst niet meer letterlijk kan worden opgevat, waardoor die landbelofte passé geworden is. Echter door diezelfde voortschrijdende inzichten kunnen ook andere belangrijke Bijbelteksten en verhalen, zoals bijv. over de Opstanding van Jezus Christus, niet meer letterlijk worden opgevat.

Op zichzelf is het een verrijking dat Bijbelteksten figuurlijk kunnen worden opgevat en daardoor op verschillende manieren kunnen worden uitgelegd. Nadeel daarvan is echter wel, dat juist door die verschillen van interpretatie, christelijke theologen daarin een mogelijkheid zien om hun normen aan Israël op te dringen waaraan het onmogelijk kan voldoen.

Israëlische bezetting

Voorts wordt in de brief opgeroepen om de Palestijnen te steunen in hun verzoek om gerechtigheid. Die oproep wordt onderbouwd met de inmiddels overbekende eenzijdigheid waaronder ook onheuse aantijgingen, zoals het noemen van Israël als apartheidsstaat en – zij het indirect – extreem religieus. Aanleiding voor het schrijven van de open brief is het onrecht wat de Palestijnen zou worden aangedaan door de Balfourverklaring uit 1917 en de nu al meer dan 50 jaar durende Israëlische bezetting van de Westbank. Die bezetting is overigens geen rechtstreeks gevolg van de Balfourverklaring, wel van de voor Israël om gegronde reden begonnen Zesdaage Oorlog. Het is triest dat er nog steeds geen vrede tot stand is gekomen tussen Israël en de Palestijnen, maar dat ligt zeer zeker niet alleen aan Israël. In 2008 bijv. kwam de toenmalige Israëlische premier Olmert met een vergaand vredesaanbod).
Leven op de bezette westelijke Jordaanoever brengt vooral moeilijkheden met zich mee voor de Palestijnse inwoners daarvan. Confiscaties van Palestijns privé bezit en grond zullen mensen tot wanhoop hebben gedreven en ook dagelijkse ervaringen met checkpoints. Het is goed te begrijpen dat Palestijnen die, (mede) door toedoen van Israël, werkelijk slachtoffer van dat alles zijn geworden, thuis hun nood klagen bij de Eeuwige. Echter wanneer dit in een collectief en georganiseerd verband gebeurt, dan hoort er rekening gehouden te worden met àlle betrokkenen. Uit die open brief van 13 juni blijkt dat pertinent niet. Er wordt gezwegen over bijv. Palestijnse wandaden, de Joodse vluchtelingen uit Arabische landen en het feit dat Jordanië tussen 1948 en 1967 de Westbank en Oost-Jeruzalem bezet hield en er toen geen Joden mochten wonen.

 

Niet onbevooroordeeld

Zoals al is opgemerkt, de NCCOP heeft de open brief geschreven aan de Wereldraad van Kerken. Alhoewel een eenzijdig en dus ook onvolledige brief, dit schrijven was wel aan het ‘juiste adres’ gericht. De houding van de Wereldraad van Kerken ten aanzien van het conflict tussen Palestijnen en Israëli’s is namelijk niet onbevooroordeeld. Dit blijkt o.a. uit de Statement on Christian Presence and Witness in the Middle East uit 2013. In die verklaring staat o.a.: “Jerusalem today is an occupied city with a government which has adopted discriminatory policies against Christians and Muslims alike.” Uit die woorden alleen al kan worden opgemaakt hoe kritisch de Wereldraad van Kerken is over Israël.

 

Boycot

In de brief wordt ook gevraagd om de BDS te steunen en uit te breiden: “Dat u onze rechten en onze plichten verdedigt om creatief en geweldloos verzet te plegen tegen de bezetting. Wij vragen u om u uit te spreken voor economische maatregelen die Israël ertoe zetten om de bezetting te stoppen en ook om verder te gaan met sport-, culturele – en academische maatregelen tegen Israël te ondersteunen totdat het voldoet aan internationaal recht en VN-resoluties die aandringen op het beëindigen van bezetting, apartheid en discriminatie, en totdat vluchtelingen terug kunnen keren naar hun eigendommen in hun thuisland. Dit is onze laatste vredige uitweg. In antwoord op Israëls oorlog tegen BDS, vragen wij u om juist die maatregelen te intensiveren.”

Hier wordt dus gevraagd om de steun die de Wereldraad al gaf aan diverse aspecten van de boycotbeweging tegen Israël verder uit te breiden. Israël probeert begrijpelijkerwijs de BDS-campagne, een vorm van economische oorlogvoering, tegen te gaan met wettelijke maatregelen en via eigen lobby activiteiten. De harde kern van de BDS-beweging, zoals mede-oprichter Omar Barghouti, verzet zich fel tegen het idee van een Joodse staat en wil met de campagnes de bestaansgrond van Israël ondergraven.

 

Prullenbak

Bijbelopvattingen gebruiken om de ander daarmee de les te lezen en die bovendien aanwenden voor politieke doeleinden werkt dus contraproductief, en kan zelfs oorlogen veroorzaken. No way dus.

Het is afwachten wat de Wereldraad van Kerken gaat doen met de open brief van de NCCOP. Een afschrift daarvan zal waarschijnlijk ook in Israël terecht zijn gekomen. Daar alleen al kan het per direct de prullenbak in.


* Noot: In aanvulling op het artikel zelf wil ik hier nog opmerken dat er binnen de christelijke kerken ook velen zijn tot wie het besef is doorgedrongen dat de vervangingstheologie in al haar facetten afkeurenswaardig is en het christendom juist schatplichtig hoort zijn aan het Jodendom.

 

      

Wonder Woman: angst, opwinding en feminisme (NIW)

 

Ik heb nooit veel met Wonder Woman gehad (de stripversie kwam in mijn jonge jaren vrij truttig over), maar de lovende recensies en natuurlijk de aanblik van Gal Gadot hebben me vanavond toch naar de bioscoop gelokt. Het script was helaas ietwat tenenkrommend (zelfs voor een superhelden epos!), en in de eerste helft van de film huppelde Wonder Woman vooral incognito achter haar piloot aan. Na enkele korte actiescenes in het begin van de film, mocht ze pas na de pauze echt van leer trekken als superheldin. De logica liet vooral vaak te wensen over, zoals hoe makkelijk Wonder Woman tegenstanders (in casu Duitse soldaten) doodde, die toch - naar zij althans dacht – goede mensen waren die slechts onder de kwade invloed van de oorlogsgod Ares tot hun gewelddaden werden gedreven. Er zaten gelukkig ook de nodige leuke momenten in, en sommige dramatische scenes werkten goed (anderen werden te sentimenteel), maar het was vooral Gadot die de film redde met haar betoverende en vooral sympathieke uitstraling, bijna een nieuwe Scarlett Johansson. Gelukkig kunnen we haar later dit jaar nog eens als Wonder Woman bewonderen in de eerste Justice League blockbuster.

 

Wat dit alles met Israel te maken heeft? Gadot is Israelisch, en haar ervaring en training in de IDF hebben haar naar verluid geholpen deze rol te bemachtigen. Haar nationaliteit is ook de reden voor sommige Arabische landen om de film te verbieden, wat in Libanon onder druk van een BDS-groep gebeurde. Westerse BDS-groepen lijken zich echter niet aan een boycot-oproep te wagen, en dat is maar goed ook.

 

Wouter

______________

 

Wonder Woman: angst, opwinding en feminisme

Foto: Warner Bros Ent. TM & DC Comics 2017

Voor wie van het genre houdt is Wonder Woman een must, niet in de laatste plaats omdat het een genot is dik twee uur naar de Israëlische Gal Gadot te mogen kijken.

Een film die record na record breekt bij de box office en tegelijkertijd het doelwit is van een boycotactie, moet je gezien hebben. Dus diepte ik mijn bijna vergeten 3D-bril op uit een la en toog naar de bioscoop om een superheldenmegaproductie te bekijken, iets dat ik sinds Christopher Nolans The Dark Knight niet meer had gedaan. Ik werd niet teleurgesteld, maar een waarschuwing is hier wel op zijn plaats: als u niet tegen enorme explosies en net iets te gelikte dialogen kunt, ga Wonder Woman dan niet bekijken. Sterker nog, vermijd dan alle blockbusters die Hollywood in steeds groteren getale uitspuugt vanuit de universums van zowel DC als Marvel Comics (denk: Batman, Spider-Man en andere Supermannen).

Maar kunt u best tegen een flinke portie actie, speciale effecten en – laten we eerlijk zijn – een gezonde dosis kitsch, dan kunt u het slechter treffen dan Wonder Woman. Eerst even over die boycot. Hoofrolspeelster Gal Gadot – fysiek een mix van Scarlet Johansson en Angelina Jolie voor zij Brad leerde kennen – heeft in de IDF gediend en dat is reden voor anti-Israëlische idioten in Libanon en BDS-wichtjes in Nederland de film als ‘zionistische propaganda’ te veroordelen. Althans, dat is naar buiten toe hun verhaal, ik denk dat er meer aan de hand is.

Wonder Woman is op zijn eigen manier een diep feministische film. Vrouwen zijn zowel moreel als fysiek superieur aan mannen. Dat laatste is natuurlijk een nachtmerrie voor chauvinistische Arabieren: een vróúw die kontschoppend vrede brengt! En natuurlijk zijn BDS’ers als de dood voor een Israëlische feministe – hun veilige wereldbeeld zou er eens door overhoopgehaald kunnen worden. Dus verscheen er op de mordicus anti-Israëlische nieuwssite Middle East Eye een warrig verhaal over hoe wie Wonder Woman bezoekt eigenlijk de ‘genocide’ tegen de Palestijnen faciliteert. Nee, ik verzin dit niet. De Frans-Marokkaanse acteur Said Taghmaoui (‘Sameer’ in de film) drukt het misschien wel het beste uit als hij ziet hoe Gadots personage een enorme man buiten gevecht stelt: “Ik ben bang en tegelijkertijd opgewonden.”

Charme
Dat er eindelijk een megaproductie uit Hollywood komt met sterke vrouwelijke personages, geregisseerd door een vrouw, en dat deze inmiddels al voor meer dan 500 miljoen euro (budget nog geen 150 miljoen dollar, tel uit je winst) aan kaartjes heeft verkocht, is niet besteed aan onze intersectionele feministen. En dat alleen omdat de hoofdrolspeelster (die zelf maar een ‘fooi’ van 300.000 dollar betaald kreeg) haar dienstplicht heeft vervuld. Nog even over Gal Gadot: heren, neem gerust uw vrouw mee naar de bios, Gadots schoonheid en charme transcenderen het man-vrouwspectrum en als uw partner eerlijk is, zal zij het u niet kwalijk nemen wanneer u tweeënhalf uur met open mond zit te kijken, en dat niet vanwege het plot.

A propos plot, dat is niet het sterkste aspect aan Wonder Woman. Amateurhistorici zullen zich ergeren aan hoe eenzijdig negatief het Duitse leger wordt afgeschilderd (let wel: de film speelt zich af tijdens de Eérste Wereldoorlog) en – spoiler alert – de keuze van een bepaalde Duitse generaal als antagonist voor Gadots personage. Het loopje dat de scenarioschrijvers met de Griekse mythologie nemen zal wellicht ook storen, maar… waar hebben we het eigenlijk over? Dit is een Hollywood-megaproductie met een vermakelijk verhaal, uitstekende actiescènes, chemie tussen de twee hoofdrolspelers (qua humor, romantiek en conflict botert het prima tussen Gadot en tegenspeler Chris Pine – ook geen straf om naar te kijken, trouwens). Hoewel Gal Gadot qua acteertalent misschien geen Meryl Streep is, is zij een nieuw soort – typisch Israëlische – prachtfeministe, iemand naar wie het kijken nooit verveelt. Wonder Woman had alleen al daarom best nog een uurtje langer mogen duren.

 

      

Grote angst onder inwoners Israël vlak voor uitbreken Zesdaagse Oorlog

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/06/22/grote-angst-inwoners-israel-vlak-uitbreken-zesdaagse-oorlog/

 

– Door Tjalling. –

 

Ruim vijftig jaar geleden, om precies te zijn op 5 juni 1967 begon Israël de Zesdaagse Oorlog. Het overgrote merendeel van de Nederlandse bevolking stond toen achter Israël. Dit zou nu ondenkbaar zijn. Zowel de berichtgeving als de publieke opinie zijn de afgelopen decennia immers sterk ten voordele van de Palestijnen opgeschoven en ten nadele van Israël en haar inwoners. Echter die laatsten lijden ook onder de gevolgen van het conflict tussen Israël en de Palestijnen en dat niet alleen tijdens de afgelopen decennia. In de weken die voorafgingen aan de Zesdaagse Oorlog heeft de Israëlische bevolking ontzettend geleden.

Waarom begon Israël die oorlog? Over die vraag zijn de meningen intussen behoorlijk verdeeld. Israël zou om noodzakelijke redenen en uit zelfverdediging de aanval hebben ingezet. Anderen daarentegen beweren dat die aanval een daad van agressie tegen de omringende landen zou zijn geweest. Aan het begin van 1967 zouden de Arabische staten ongeruster over hun interne aangelegenheden zijn geweest dan over Israël en leken eerder in een intern gewapend conflict uiteen te vallen. Met andere woorden, Israël zou de Arabische activiteiten en oorlogsretoriek teveel als echte bedreigingen hebben opgevat en die hebben aangegrepen om een oorlog te kunnen beginnen. Zo’n redenering is echter heel eenzijdig vanuit Arabisch perspectief bekeken en doet in ieder geval ernstig tekort aan de gevoelens van de Israëli’s die tijdens periode vlak voor de Zesdaagse Oorlog in hevige spanning zaten. Naar mijn mening zijn juist ook hun gevoelens een essentieel onderdeel van de Zesdaagse Oorlog.

 

Vernietiging

In de huidige verslaggeving over het conflict tussen Israël en de Palestijnen wordt vaak vooral aandacht besteed aan het Palestijnse leed. Palestijnen worden dikwijls neergezet als weerloze slachtoffers van de Israëlische bezetters, waarbij ook nogal eens de context is weggelaten. Op zichzelf is het overigens zeer juist om media aandacht te besteden aan menselijk leed. Onschuldige en kwetsbare mensen lijden vaak het meest onder de gevolgen van oorlogen. Echter in het voorjaar van 1967 was het vooral de kwetsbare en onschuldige burgerbevolking van Israël die heeft geleden door de Arabische bedreigingen. De sfeer in Israël was toen bijna ondraaglijk. Men hield rekening met de totale vernietiging of op zijn minst vele duizenden doden. Rabbijnen keurden in die tijd grote stukken land in steden voor massa begraafplaatsen.

De onbeschrijfelijke gebeurtenissen in de Europese concentratiekampen hadden nauwelijks een kwart eeuw daarvoor plaatsgevonden en alleen al daarom nam men in Israël de bedreigingen van Arabische kant zeer serieus. Bovendien had men van de geschiedenis geleerd. Aanvankelijk werd het waanzinnige en, zo later bleek, levensgevaarlijke gebrul van de nazi’s ook lang niet altijd en door iedereen serieus genomen, terwijl het onvoorstelbare toch zou gaan gebeuren. Joden hadden ervaren dat het niet serieus nemen van bedreigingen heel slecht kon aflopen en dat niemand te hulp zou komen. Bijna de hele bevolking van Israël bestond in 1967 uit vluchtelingen na de grote vernietiging. Zij moeten ontzettend bang zijn geweest tijdens de weken voordat de Zesdaagse Oorlog begon.

De Arabische bedreigingen waren immers serieus. Ondanks alle relativering daarvan uit latere tijden waren er tijdens de opmaat naar de Zesdaagse Oorlog een paar onheilspellende gebeurtenissen. Op 16 mei dat jaar gaf president Nasser van Egypte het bevel om de Straat van Tiran af te sluiten en op 22 mei het bevel dat de circa 3400 man sterke VN macht hun bases in de Sinaï woestijn per direct moesten verlaten. Die macht was daar gelegerd om de Sinaï als gedemilitariseerde buffer tussen Egypte en Israël te houden. Het afsluiten van de Straat van Tiran was een casus belli (oorlogsgrond) en over het wegsturen van de VN troepenmacht maakte men zich in Israël terecht grote zorgen. Volgens de historicus Michael Oren blijkt uit vrijgegeven documenten dat Egypte Israël wilde aanvallen op 28 mei, de zogenaamde operatie Dawn. Israël ontdekte tijdig de plannen en bracht de VS op de hoogte, die op zijn beurt de Sovjet-Unie waarschuwde, waarna Egypte de operatie afblies. Op 30 mei ondertekende koning Hoessein van Jordanië een defensief verdrag met Egypte en ook Irak sloot zich daarbij aan. Egypte en Syrië hadden in november 1966 al zo’n verdrag gesloten. Israël was omsingeld en stond alleen.

Nasser zei bij die gelegenheid: “De legers van Egypte, Jordanië, Syrië en Libanon staan aan de grenzen van Israël en achter ons staan de legers van Irak, Algerije, Koeweit, Soedan en de gehele Arabische natie.”

Wie signalen zoals hierboven zijn genoemd negeert, doet aan struisvogelpolitiek, iets wat een overheid beslist niet kan en mag doen. Het is dan ook terecht niet gebeurd.

Israël won de Zesdaagse Oorlog maar die overwinning bracht gevolgen met zich mee die bijna onoplosbaar zijn, wat zeker niet alleen Israël kan worden verweten. Zelf denk ik in dit verband bijv. aan de beruchte resolutie van Khartoum met daarin de “drie nee’s” van Arabische kant; geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël en geen onderhandelingen met Israël.

 

Andere tijden

“Wij staan achter Israël”. Uit eigen herinnering weet ik nog dat die woorden te lezen waren op stickers die op achterbumpers en ruiten van auto’s waren geplakt. Op school bad de meester intens of “G’D de Israëlieten wilde bijstaan nu die opnieuw in doodsnood terecht waren gekomen”. Op het (NTS) journaal werd melding gemaakt van vrijwilligers die Israël wilden gaan helpen en ook dat mensen geld overmaakten naar de Israëlische overheid. Dat het in 1967 inderdaad ‘andere tijden’ waren zal ook de makers van het gelijknamige programma niet zijn ontgaan. Op afgelopen 20 mei werd een reportage uitgezonden die helemaal gewijd was aan de Zesdaagse Oorlog. Daarin is ook heel even Joop den Uyl te zien, die bevlogen uitroept dat ‘Amsterdam opkomt voor Jeruzalem’.

In de reportage komen meerdere mensen aan het woord zoals bijv. Salomon Bouman en Jacques Wallage. Die laatste was tijdens het voorjaar van 1967 studentenleider in Groningen en organiseerde toen een demonstratie voor Israël waarbij ook geld werd ingezameld. Tijdens de uitzending brengt Wallage desgevraagd de toenmalige en naar zijn zeggen ook ‘ongeclausuleerde solidariteit voor Israël in verband met het onbeschrijfelijke wat enkele decennia daarvoor was gebeurd met de Joden’. Aan het eind van de reportage merkt Wallage op dat hij er altijd van uit was gegaan dat er na de overwinning in 1967 onderhandelingen zouden komen. Die onderhandelingen zijn er zeker geweest al duurde dat nog jaren, eerst met Egypte, later met Jordanië en Syrië en ook met de Palestijnen, zoals bijv. in Camp David en Taba vlak na de eeuwwisseling. Daarbij kwam vooral Israël met vergaande voorstellen, maar dat zegt Wallage niet voor microfoon en camera.

Aan het eind van deze reportage herinnert ook presentator Hans Goedkoop aan de stickers op auto’s, volgens hem waren die: “Ter ondersteuning van een oorlog die dat later verrekte lastig bleek te maken, en krijg zo’n sticker dan maar eens van je bumper..”. Suggereert Hans daarmee dat wij te lang achter Israël zouden hebben gestaan?

Eén ding is in elk geval hèèl zeker, de tegenwoordig gangbare en superkritische opvattingen over Israël zullen ooit ook weer verleden tijd zijn. For times they are changing en dat nu toegepast op de geest van 2017.

 


Voor meer – achtergrond- informatie over de Zesdaagse oorlog: http://www.israel-palestina.info/zesdaagse_oorlog-html/

 

      

Nadruk in media op rol Netanyahu bij annulering ontmoeting Gabriel

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/05/11/nadruk-media-op-rol-netanyahu-annulering-ontmoeting-gabriel/

 

Premier Netanyahu en minister Gabriel gedroegen zich beiden weinig diplomatiek

 

– Door Tjalling, –

 

De Duitse minister van Buitenlandse Zaken, Sigmar Gabriel, staat erom bekend dat hij zich weinig diplomatiek gedraagt. Eind april bracht hij een bezoek aan Israël waarbij hij ook gesproken heeft met de mensenrechtenorganisaties B’Tselem en Breaking the Silence. Deze organisaties brengen de – zoals zij dat zien – Israëlische misstanden in de Palestijnse gebieden onder de aandacht. Premier Netanyahu zegde een geplande ontmoeting met Gabriel af, omdat die laatste voor zijn vertrek al van plan was geweest met B’Tselem en Breaking the Silence te spreken en dat ondanks de bezwaren van Netanyahu ook heeft gedaan. Het diplomatieke relletje wat volgde op de afzegging, en waarover ook in de Nederlandse media werd gepubliceerd, heeft beide betrokken landen geen goed gedaan, maar vooral Israël verdere imagoschade berokkend. Die schade had kunnen worden voorkomen door het aanwenden van juiste diplomatie èn daarnaast van Duitse kant bovendien de nodige voorzichtigheid in acht te nemen. Dat laatste deed Gabriel niet genoeg.

 

In berichtgeving van Nederlandse media over het geannuleerde gesprek kwam vooral de rol van Netanyahu onder kritiek te liggen. Hij zou het voorgenomen bezoek van Gabriel afgezegd hebben omdat ‘die laatste ook op bezoek wilde bij twee mensenrechtengroeperingen die kritisch zijn over het beleid van de huidige Israëlische regering’. Daarbij werd niet duidelijk gemeld dat B’Tselem en Breaking the Silence erg eenzijdig zijn in hun benadering. In een artikel uit de Volkskrant werd weliswaar opgemerkt dat ‘de Israëlische autoriteiten de beschuldiging van B’Tselem onbetrouwbaar vinden’, maar ook daarin werd de werkwijze van de genoemde ngo’s niet expliciet genoemd. Die omvat met name het wereldwijd in diskrediet brengen van Israël.

 

Uiteraard roept het vragen op wanneer een ministerpresident van een land een geplande ontmoeting op het hoogste niveau afzegt, maar deze annulering is op z’n minst te begrijpen. Er is immers geen overheid van welk democratisch land dan ook, bereid om kritiekloos elk commentaar van ngo – organisaties zoals B’Tselem en Breaking the Silence voor feitelijk waar aan te nemen en die ongehinderd hun gang te laten gaan. Daar komt nog iets bij. Zoals al is gezegd, Gabriel staat erom bekend zich weinig diplomatiek te gedragen. In dit geval heeft hij bovendien ongepaste diplomatiek aangewend op de verkeerde plaats. ARD correspondent Thomas Kreutzmann zei dat ‘Duitse buitenlandse politiek in Israël heel zacht gevoerd moet worden’. Gelet op de goede relatie die Israël en Duitsland hebben zou dit niet persé noodzakelijk hoeven te zijn, maar is dit vanwege het verleden wel.

 

Opmerkelijk is de mening van Marieluise Beck, politicus van Bündnis 90 / Die Grünen. Zij begeleidde Gabriel op zijn reis naar Israël. Mevrouw Beck vindt de naar haar zeggen demonstratieve afzegging door Netanyahu verkeerd, maar zij maakt zich ook grote zorgen over ontwikkelingen in Duitsland: “Immer wieder erleben wir, dass Kritik an Verhältnissen in Israel hier sehr viel Beifall findet, leider auch von der falschen Seite”. Volgens Beck is de indruk ontstaan dat door de afzegging van Netanyahu de reis bedorven zou zijn wat heel ongelukkig uitkomt: ”Angesichts eines stets präsenten, offenen oder latenten Antisemitismus in Deutschland ist das Bild, das entstanden ist, ungut: “Israel mal wieder …” “  Mevrouw Beck wees er op dat wanneer linkse organisaties uit Israël zoals ‘Peace Now’ hun, op zichzelf legitieme, kritiek uiten in Duitsland zij daar op een heel gecompliceerde klankbodem stuiten waarin – voor de openbaarheid verborgen – antisemitisme sluimert. Mede om die reden is er zelfs een soort van splitsing in B’Tselem geweest. Een deel daarvan haakte af omdat de kritiek op misstanden in het leger, die B’Tselem naar het buitenland brengt daar het antisemitisme aanwakkert.

 

Het is vooral jammer dat de mening van mevrouw Beck niet is meegenomen in de Nederlandse media. Dat zou de berichtgeving over het diplomatieke geblunder (want dat was het) van de nodige context hebben voorzien. Nu is teveel de indruk gewekt dat het allemaal aan het cynisme van Netanyahu zou hebben gelegen.

Overigens heeft Gabriel tijdens zijn bezoek ook met de Israëlische president Rivlin gesproken. Die vroeg daarbij Gabriel om begrip voor Netanyahu’s afzegging.

 

      

Vrijheid vereist een (zelf)kritische blik (NIMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/05/06/vrijheid-vereist-zelfkritische-blik/

 

= NIMO Blog =

Onderstaand stuk had ik oorspronkelijk op verzoek van OpinieZ geschreven. Ze hadden een aantal auteurs gevraagd iets te schrijven rond de thema’s herdenken en bevrijding. Ik had de vrije hand, werd daaraan toegevoegd. Ik vind het leuk om ook af en toe over andere thema’s dan alleen Israel en de eenzijdige berichtgeving in de media te schrijven, dus ik ging aan de slag. Ik verwerkte ook mijn kritiek op het groeiende rechts populistische en nationalistische sentiment en de opkomst van een partij als Forum voor Democratie in het stuk. Dat bleek toch niet helemaal de bedoeling, want dergelijke kritiek zou onderdeel uitmaken van ‘het standaardverhaal’ dat iedereen al loopt te vertellen, en waar OpinieZ zich juist tegen verzet. Terechte kritiek op de islam (en immigratie, en de EU) zou zo op een makkelijke manier worden afgeserveerd. Links kan zich beter richten op de echte vijanden van onze vrijheid in plaats van op iemand als Baudet, die deze juist verdedigt. Etc.

Naast het feit dat het zeer onfatsoenlijk is iemand eerst uit te nodigen iets te schrijven zonder enige voorwaarde wat betreft inhoud, en het dan te weigeren, is het ook een gemiste kans. Zolang de kritiek op Baudet alleen op Joop.nl staat en de kritiek op linkse blinde vlekken waaronder antisemitisme alleen op sites als OpinieZ, komen we geen stap verder. Ook (eigenlijk juist) mensen die zich herkennen in de kritiek van bijvoorbeeld Baudet op ons systeem, zouden zich ook de kritiek ter harte moeten nemen, al is het maar om hun eigen visie te scherpen. En juist als je een scherpe neus hebt voor alles wat naar rechts extremisme, uitsluiting en stigmatisering van moslims en ‘zwarten’ riekt, is het goed om ook geconfronteerd te worden met vooroordelen uit die hoek, en het gemak waarmee mensen ter linkerzijde aan Joden hogere eisen stellen dan aan anderen. Het is, kortom, altijd goed om ook kritisch naar ‘je eigen kant’ te blijven kijken, je eigen vooroordelen onder ogen te zien, kritisch te zijn tegenover de politieke visie waar je je het meest verwant mee voelt.

Ik heb geen problemen met gefundeerde kritiek op de islam, op hoe Europa functioneert of het immigratiebeleid, integendeel. Wat ik aan de kaak stel is het groeiende cynisme, het grote wantrouwen tegen vaak best goed functionerende instanties en vooral de blinde vlekken voor posities binnen rechts die indruisen tegen onze fundamentele waarden van gelijkheid en vrijheid, zoals ik die bij bijvoorbeeld Baudet en Wilders heb waargenomen. Ik denk dat die, naast inderdaad de radikale islam en gewelddadige bewegingen die in haar naam opereren, een bedreiging vormen voor onze rechtsstaat en vrijheid.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Vrijheid vereist verdraagzaamheid en verantwoordelijkheid

Ratna Pelle

Tijdens de Nationale Dodenherdenking hebben we als het goed is weer even stil gestaan bij de vele (met name Joodse) Nederlandse burgerslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en de duizenden Nederlanders die vielen terwijl ze voor onze vrijheid vochten. Ook de gesneuvelde soldaten van de geallieerde legers die stierven bij de bevrijding van ons land werden op veel plaatsen herdacht. Wat zou er zijn gebeurd als de VS en Canada hadden besloten dat Europa zijn eigen boontjes maar moet doppen? Mogelijk hadden we dan decennia lang onder een wrede en totalitaire militaire dictatuur geleefd, een beetje zoals nu in Noord-Korea. Het is niet vanzelfsprekend in een vrij en welvarend land te wonen, waar burgers worden beschermd in plaats van onderdrukt door de overheid, waar iedereen gelijk is voor de wet, waar de rechtspraak onafhankelijk is, evenals de pers, waar de winkels vol spullen en eten liggen en mensen hun loon netjes op tijd uitbetaald krijgen. Voor ouderen en gehandicapten zijn er (redelijk) goede voorzieningen en iedereen kan, onder bepaalde voorwaarden, een politieke partij beginnen en als volksvertegenwoordiger worden gekozen. Het is goed ook daar af en toe bij stil te staan.

Op veel lijsten van meest welvarende landen, meest gelukkige of tevreden inwoners etc. staat Nederland in de top tien. Dat zou je niet zeggen als je je computer opstart, smartphone aanzet of de krant openslaat en de columns leest. Ook als je sommige politici hoort spreken krijg je de indruk dat de ondergang nabij is, de democratie uitgehold, we worden geleid door zelfzuchtige zakkenvullers en we weldra door als vluchtelingen vermomde terroristen onder de voet worden gelopen. Doemdenken is van alle tijden, maar soms lijkt het toe te nemen naarmate we het beter hebben. De schuldigen zijn in dit wereldbeeld vaak de ‘linkse elite’, Brussel en de media die ons de waarheid zouden verzwijgen.

Voor vrijheid zijn vrije media en vrijheid van meningsuiting essentieel. Met alle kritiek die je kunt hebben op de media (zowel de zogenaamde kwaliteitsmedia als de vaak wat schreeuwerige en populistische online platforms); er is geen sprake van censuur, journalisten worden niet onder druk gezet of bedreigd en er gaan geen websites op zwart, tenzij je de wet overtreedt en bijvoorbeeld oproept tot geweld. De media vervullen een cruciale functie in onze samenleving en juist hun diversiteit houdt ons scherp. Niet de traditionele (vaak voor links uitgemaakte) media, maar sociale media blijken het meest gevoelig voor nepnieuws en propaganda, omdat berichten daar op geen enkele manier gefilterd of gecheckt worden. Bovendien krijgen we daar steeds meer alleen te zien wat we willen zien en wat ons gelijk bevestigt. Juist de confrontatie met verschillende zienswijzen en tegengestelde visies houdt ons scherp.

Je kunt ook een hoop kritiek hebben op de regelgeving vanuit Brussel, maar dat zij onze vrijheid en democratie bedreigt is een omkering van zaken. Autocratische heersers buiten de EU grenzen zijn maar wat blij met deze zelfdestructieve ideeën en bewegingen en hopen dat op een Brexit een Frexit en nog een hoop exits volgen. Het antwoord op twee verwoestende oorlogen was een nauwe Europese samenwerking en afstemming en deze heeft ons inmiddels ruim 70 jaar vrede, vrijheid en een ongekende welvaart gebracht. Dat er nog het nodige schort aan de Europese Unie doet niks af aan het belang van deze samenwerking.

Vrijheid is zoals gezegd niet vanzelfsprekend. Onze vrijheid wordt niet alleen bedreigd door extremistische groeperingen die met aanslagen dood en verderf in het ‘ongelovige Westen’ willen zaaien, maar ook door cynisme en wantrouwen van binnenuit. Nederland wordt geleid door redelijk kundige politici en beleidsmakers, en dat geldt ook voor de EU. Als je rijk wilt worden ga je niet de politiek in maar het bedrijfsleven, waar je in de top ondanks matige prestaties vaak toch op riante bonussen en andere ‘vergoedingen’ kunt rekenen. Dat cynisme richt zich niet alleen op de ‘elite’ en politici, maar ook op de vluchtelingen en mensen met een heel andere visie op de samenleving. Het feit dat sommige vluchtelingen amok maken doet niks af aan de vaak schrijnende verhalen van anderen. Dat sommige criticasters van Zwarte Piet wel erg militant hun punt maken, wil niet zeggen dat we niet moeten openstaan voor hoe deze karikaturale figuur overkomt op veel allochtonen.

Maar ook sommige allochtonen dragen aan deze sfeer bij, door voornamelijk de slachtofferkaart te trekken en er met gestrekt been in te gaan in plaats van begrip te tonen voor ‘onze’ gevoeligheden. Door wel continu racisme tegen getinte mensen en moslims aan de kaak te stellen, maar de ogen te sluiten voor het wijdverbreide antisemitisme in eigen kring. We hebben nu zowel een radicale allochtonenpartij die meer sympathie voor een autocratisch leider buiten de EU heeft dan voor onze eigen premier, en een rechts nationalistische partij die meent dat de EU onze ondergang zal inluiden en we ons vooral niet met andere volken moeten vermengen.

Het zijn dergelijke extreme posities die onze vrijheid onder druk zetten. Een vereiste voor vrijheid is verdraagzaamheid, en verantwoordelijkheid. Niet alleen het opkomen voor eigen belangen en achterban, maar vanuit de eigen achtergrond ons land versterken en weerbaar houden tegen bedreigingen, van buitenaf en binnenuit.

 

      

More Recent Articles


You Might Like

Click here to safely unsubscribe from "Israel & Palestijnen Nieuws Blog."
Click here to view mailing archives, here to change your preferences, or here to subscribePrivacy