Μεγάλωσα στα Προσφυγικά των Τρικάλων. Συνοικία ταπεινή, στην άκρη της πόλης, πλάι στο νοσοκομείο και στα χωράφια. Πλάι στα Γύφτικα και στα ...

apneagr - 5 new articles


Είμαστε όλοι πρόσφυγες

Μεγάλωσα στα Προσφυγικά των Τρικάλων. Συνοικία ταπεινή, στην άκρη της πόλης, πλάι στο νοσοκομείο και στα χωράφια. Πλάι στα Γύφτικα και στα Εργατικά. Εκεί είχανε δώσει οικόπεδο στη γιαγιά μου τη Μίνα, που είχε έρθει από την Πάνορμο, εκεί είχαν πάρει κι άλλες οικογένειες, από την Ιωνία, από τον Πόντο, από τον Καύκασο. Σπίτια χαμηλά που λέει και το τραγούδι, χτισμένα πετραδάκι πετραδάκι, δωμάτιο το δωμάτιο, κεραμίδι το κεραμίδι. Χρόνια δύσκολα και πλύσιμο στη σκάφη και μπουγάδα στην κοπάνα με νερό απ’ την τουλούμπα. Άντε πέστα στον γάτουλα που έδωσε ένα χιλιάρικο πλας για να πάρει το καινούριο το αϊφόνι…

Ακούγομαι γραφικός το ξέρω, σε μια Ελλάδα του... 2019 που δεν καταλαβαίνει πολλά από τη μαύρη την προσφυγιά. Ακούγομαι λίγο σαν τη γιαγιά μου, που έλεγε «Τσέτες» κι έτρεμε το στόμα της και καμιά φορά ξύπναγε τα βράδια με τα ονόματα των νεκρών στα χείλη της. Την άκουγα, στο ίδιο δωμάτιο κοιμόμασταν, δεν έφτανε το σπίτι να μας χωρέσει όλους χωριστά και τακτοποιημένα. Το σπίτι χτισμένο δωμάτιο το δωμάτιο, κάθε δωμάτιο και λίγη περισσότερη ανακούφιση, λίγη περισσότερη αναπνοή, μια σπιθαμή χώρος επιπλέον για να μην τρακάρουμε ο ένας επάνω στον άλλον. Το παλιό μας το σπίτι στα Προσφυγικά των Τρικάλων, περνάω ακόμη από εκεί καμιά φορά, το γκρεμίσανε τώρα, χτίστηκε άλλο στη θέση του με φαρδιά μπαλκόνια. Νομίζω ότι μερικές απ’ τις τριανταφυλλιές του πατέρα μου επέζησαν.

Δεν είμαστε λίγοι, είμαστε πολλοί που μεγαλώσαμε σε κάποιου είδους προσφυγικό περιβάλλον. Είμαστε πολλοί, είμαστε πολλές και μπορούμε να νιώσουμε αυτή την ατέλειωτη πίκρα όσων άφησαν πίσω τους πατρίδες και οικογένειες και σπίτια και βιός και αναμνήσεις, κομμάτια όλα, συντρίμμια όλα, θρύψαλα όλα. Από εκεί αρχόμαστε κι εμείς, από το βασίλειο του πόνου, από το κράτος του ζόφου, από εκεί κάνουν κουμάντο το λεπίδι και το μπιστόλι. Δεν είναι παστίλιες για τα ζόρια του αλλουνού αυτό το πράγμα φίλε, είναι ένα πολύ βαθύ σκοτάδι που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις και τόσο εύκολα. Είναι το σκοτάδι της προσφυγιάς…

Αφήστε μας λοιπόν να αντιμετωπίζουμε με μια σχετική καχυποψία τα νέα μέτρα τα κυβερνητικά, που υπόσχονται στο φιλοθεάμον κοινό κλειστά στρατόπεδα τύπου Αμυγδαλέζας, που υπόσχονται στους ρέκτες απελάσεις σωρηδόν, που υπόσχονται στα λιγούρια ξύλο, μπουνίδι και γκλομπ. Όλα αυτά μοιάζουν εξαιρετικά ενδιαφέροντα στο χαρτί, άμα έχεις να κάνεις με νουμεράκια και εξισώσεις και με τα γαμημένα τα εξελόφυλλα. Αλλά στην πραγματικότητα αφορούν σε ανθρώπους, σε παιδιά και μανάδες και σε γέρους, σε ψυχές που πέφτουν να κοιμηθούν το βράδυ και αναρωτιούνται τι είναι αυτό που τους βρήκε. Σε ψυχές βασανισμένες και ταλαιπωρημένες.

Τις δικές τους τις πατρίδες τις κάναμε μπάχαλα ως πολιτισμένοι Δυτικοί της Ευρώπης και της Αμερικής, γιατί θέλαμε να διαδώσουμε τη δημοκρατία και τον πολιτισμό. Και να τσουρνέψουμε και κανά ψωλοπετρέλαιο δεν λέω, να πάμε κόντρα στη επέκταση των άλλων δυνάμεων, να παίξουμε τα παιχνίδια μας τα γεωπολιτικά. Και οι ίδιοι, οι ίδιες γίνανε πιόνια στις ορέξεις μας. Γίνανε θύματα, γίνανε αίματα, γίνανε τάφοι ομαδικοί, γίνανε ένα ποτάμι που ξεκινάει από την Ανατολή και δεν λέει να σταματήσει. Θα πατήσουμε άραγε τη σκανδάλη ή θα προσφέρουμε χείρα βοηθείας τώρα που βρέχει και τα δικά μας πόδια το προσφυγικό; Εμείς τα παιδιά και τα εγγόνια των προσφύγων, που μεγαλώσαμε με τους μύθους των Χαμένων Πατρίδων…
γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

      
 


Ήταν μόλις δεκατεσσάρων, ντρέπομαι

Ζ ούμε, μεσούσης της πλέον ακραιφνούς προεκλογικής περιόδου, ακόμη μια φορά τη γνωστή τελετουργία ανθρωποφαγίας, με ένα δεκατετράχρονο κορίτσι θυσιασμένο στο αιμοσταγές τέρας της θεαματικότητας. Με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες σχετικά με την προσωπική της ζωή, την απόγνωσή της, την αποπλάνηση και την παραπλάνηση που 'χε στο νου της τη μορφή μιας «αγάπης», τα τελευταία της λόγια σε ένα γράμμα…

Περασμένα όλα αυτά από τη γνωστή μίντια-κρεατομηχανή που καταπίνει την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής μα και του θανάτου, ξερνώντας την ως κηλίδες αίματος και μελάνης, με αποφορά λεκτικής πτωμαΐνης.

Ο κανιβαλισμός κάθε παιδιού που... πέφτει θύμα ασέλγειας, παραμέλησης, άσκησης βίας, κακοποίησης, ως και δολοφονίας, έχει ονοματεπώνυμο. Από τη «Σπυριδούλα» ως το σήμερα, η κοινωνία μας δεν προχώρησε -φαίνεται- ούτε βήμα. Με την ίδια αδηφαγία καταβροχθίζει όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, «λιντσάρει» φεησμπουκικώς τους θύτες και σκυλεύει τα θύματα, χώνοντας βαθιά τη μουσούδα στα λαγούμια του κιτρινισμού.

Ήταν μόλις δεκατεσσάρων, μα… σαν τα σκυλιά πέσαμε απαξάπαντες πάνω στο παιδικό κορμάκι. Ανελλήνιστοι Ελληναράδες, θεούσες κυράτσες, κυριλέδες φεδεράτοι κι αστοιχείωτες τηλεπερσόνες, σκυλευτές της αξιοπρέπειας, μιντιάνθρωποι από λάσπη κι αναλυτές τύπου… «λάμψης», διαμέλισαν την τραγική ιστορία και την έδωσαν βορά στην «κοινή γνώμη».

Ο κοινωνικός μας κανιβαλισμός έχει πρόσημο αρνητικό: Είμαι εγώ που παριστάνω τον «άνθρωπο» αλλά όταν ένα παιδί κλαίει, κλείνω τα παντζούρια και… «κοιτάζω τη δουλειά μου»… Είσαι εσύ που διαβάζεις κάθε κατακίτρινο δημοσίευμα και ανυπόγραφα κλοπυράιτ άρθρα της συμφοράς… Είναι ο κάθε απαίδευτος δημοσιογραφογυρολόγος που ξεπουλά αίμα και ψέμα…

Είμαστε όλοι εμείς που μένουμε απαθείς και άπραγοι -μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα- στον κιτρινισμό, την καταστρατήγηση όλων των κανόνων δεοντολογίας, στη σύληση ενός νεκρού…

Ναι. Είμαστε όλοι εμείς συμμέτοχοι και συνένοχοι σε επαναλαμβανόμενα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, είτε μπροστά στη ζωή, είτε μπροστά στο θάνατο....

Ήταν μόλις 14. Ντρέπομαι.
γράφει η Μαργαρίτα Ικαρίου

      
 


11η Απριλίου: Η ημέρα που οι ΗΠΑ συνέλαβαν… τη δημοσιογραφία

Λ ίγες εικόνες θα μπορούσαν να συνοψίσουν το επίπεδο των δημοκρατικών θεσμών και της ελευθερίας του Τύπου στις κοινωνίες της Δύσης, όσο τα πρώτα πλάνα από τη σύλληψη του συν-δημιουργού του Wikileaks, Τζούλιαν Ασάνζ.

Εμφανώς καταβεβλημένος από τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει (για τα οποία η πρεσβεία του Ισημερινού του αρνούνταν θεραπεία σε μια νέα μορφή βασανιστηρίων) και κάτωχρος από τη σχεδόν ολοκληρωτική έλλειψη επαφής με τον ήλιο, ο Ασάνζ κρατούσε στα χέρια του ένα βιβλίο που αποκαλύπτει τις πραγματικές ισορροπίες δυνάμεων στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους: Το περίφημο History of the National Security State, στο οποίο ο Αμερικανός διανοούμενος, Γκορ Βιντάλ, εξέταζε τη διαπλοκή του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, για το οποίο μιλούσε ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ, με το βαθύ κράτος των μυστικών υπηρεσιών.

Λίγα λεπτά αργότερα, η Σκότλαντ Γιάρντ ανακοίνωνε και... επισήμως πως η σύλληψη έγινε για λογαριασμό των Ηνωμένων Πολιτειών, που τώρα ζητούν την έκδοσή του — μια χώρα στην οποία ο Ασάνζ θα μπορούσε θεωρητικά να αντιμετωπίσει ακόμη και την θανατική ποινή.

Τα διαφορετικά επίπεδα ανάλυσης, όμως, αυτής της εικόνας του Τζούλιαν Ασάνζ με χειροπέδες, έξω από το κτίριο της πρεσβείας του Ισημερινού, δεν σταματούν εδώ. Είναι η αποτύπωση σε ηλεκτρονική μορφή του τέλους του διεθνούς δικαίου, όπως το γνωρίσαμε τους τελευταίους αιώνες.

Καταρχήν, σηματοδοτεί την κατάρρευση κάθε έννοιας κράτους δικαίου για το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είχαν προειδοποιήσει από το 2018 ότι η συνεχιζόμενη κράτηση του Ασάνζ παραβιάζει τον νόμο και τις υποχρεώσεις του βρετανικού κράτους απέναντι στο διεθνές δίκαιο. Τώρα, με τη σύλληψη του Ασάνζ φτάνουμε στο σημείο ένα κράτος (οι ΗΠΑ) να απαιτούν και να πετυχαίνουν την παράνομη σύλληψη ενός ξένου εκδότη και δημοσιογράφου σε μια τρίτη χώρα. Το βρετανικό κράτος είχε να βρεθεί σε τέτοιο επίπεδο υποτέλειας απέναντι στις ΗΠΑ από την εποχή που ο Τόνι Μπλερ παπαγάλιζε τις αποφάσεις του Τζορτζ Μπους διατάζοντας την εισβολή και κατάληψη του Ιράκ.

«Η σύλληψη του Ασάνζ», έγραψε ο ερευνητής δημοσιογράφος Τζέρεμι Σκάχιλ, «σημαίνει ότι κάποιοι διάβηκαν τον Ρουβίκωνα. Και όταν διαβαίνεις τον Ρουβίκωνα, όπως έκανε ο Ιούλιος Καίσαρας στέλνοντας τον στρατό στη Ρώμη, είναι η στιγμή που η Δημοκρατία (Republic) μετατρέπεται σε Imperium».

H ίδια εικόνα, όμως, της σύλληψης αποτυπώνει και τις νέες ισορροπίες που η Ουάσιγκτον κατάφερε να επιβάλλει στην λεγόμενη πίσω αυλή της — τη Νότια Αμερική. Η απόφαση του προέδρου του Ισημερινού Λένιν Μορένο, να παραδώσει τον Ασάνζ στους δήμιους του αποτελεί, σύμφωνα με τον πρώην πρόεδρο της χώρας Ραφαέλ Κορέα, ένα «έγκλημα το οποίο η ανθρωπότητα δεν θα ξεχάσει ποτέ». Ο Μορένο, εξηγούσε ο Κορέα «είναι ο μεγαλύτερος προδότης στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής». Και δεν είναι ο μόνος. Η μετατροπή του Ισημερινού από ένα υπερήφανο κράτος που αμφισβητούσε τις εντολές του ΔΝΤ σε ένα κράτος δορυφόρο της Ουάσιγκτον είναι ενδεικτική για το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται στην περιοχή.

Πέρα και πάνω από οτιδήποτε άλλο όμως, η εικόνα ενός εκδότη, ο οποίος οδηγείται με χειροπέδες στο δικαστήριο, σημαίνει το οριστικό τέλος της ελευθερίας του Τύπου για τις κοινωνίες της Δύσης. Ακόμη και η Αμερικανική Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες (ACLU), σημειώνει τώρα ότι η αντισυνταγματική δίωξη από τις ΗΠΑ ενός ξένου εκδότη «ανοίγει τον δρόμο για την έναρξη ποινικών διώξεων εναντίον άλλων μέσων ενημέρωσης» στην Αμερική και αποτελεί «επικίνδυνο προηγούμενο για τη δίωξη και Αμερικανών δημοσιογράφων».

Είναι προφανές, ότι η σύλληψη του Ασάνζ αποτελεί κλιμάκωση του πογκρόμ που εγκαινίασε ο Μπαράκ Ομπάμα και συνεχίζει ο Ντόναλντ Τραμπ εναντίον της ελευθεροτυπίας και των λεγόμενων whistleblowers σε όλο τον κόσμο. Μόνο τους τελευταίους μήνες έχουμε την στοχοποίηση μικρών ανεξάρτητων site που ασκούσαν κριτική στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, την επιστροφή στη φυλακή της Τσέλσι Μάνινγκ, που έδωσε στα Wikileaks τα 750.000 διαβαθμισμένα έγγραφα αμερικανικών πρεσβειών και τώρα τη σύλληψη ενός ανθρώπου που έγινε σύμβολο της ελευθερίας του Τύπου.

Το μήνυμα είναι σαφές: Όποιος τολμά να αποκαλύπτει εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που πραγματοποιούν οι ΗΠΑ, είναι καταδικασμένος να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του στη φυλακή ή την απομόνωση. Μόνο που ο Ασάνζ, με το παράδειγμά του δείχνει ότι θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι τόσο γενναίοι ώστε να τα βάζουν και με τα ισχυρότερα imperium.
γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου

      
 


Η εξοικείωση με το τέρας σε κάνει να το φοβάσαι λιγότερο

Ο καλός και συνεργάσιμος φασίστας...
Σιγά σιγά αρχίζουμε να δείχνουμε ανοχή και κατανόηση: «Δεν είναι όλοι οι εθνικιστές φασίστες», «δεν χαρίζουμε τους ανθρώπους αυτούς στην άκρα δεξιά», «δεν οξύνουμε τα πνεύματα», «ο καλός και αξιοπρεπής ακροδεξιός», «ο συνεργάσιμος εθνικιστής», κι όλα αυτά μαζί προκειμένου να συνεχίσουμε την ομαλή μας συμβίωση χωρίς διχασμούς και εντάσεις. 

Την ίδια στιγμή, σημαίες στα... μπαλκόνια γίνονται πολιτικά ακροδεξιά σύμβολα. Συλλαλητήρια γαβγίζουν εθνικιστικά συνθήματα. Ακροδεξιές επιθέσεις σε μετανάστες. Επιθέσεις σε ομοφυλόφιλους, τρανς. Τάγματα εφόδου από 17χρονα. Σταυροί στήνονται όπου να ναι και αρμόδιες υπηρεσίες δεν επεμβαίνουν γιατί θεωρούν πως η «κοινή γνώμη» το επικροτεί. Καθημερινές ακρότητες, τείνουν να γίνουν συνηθισμένη είδηση. Η εξοικείωση με το τέρας σε κάνει να το φοβάσαι λιγότερο. Το συνηθίζεις.

Μα, το έθος (συνήθεια) σύμφωνα με τον Αριστοτέλη διαμορφώνει ήθος. Και το νέο ήθος προβάλλει με βία, με αγένεια και φέρνει μαζί του το σκοτάδι. Γιατί το τέρας παραμένει τέρας. Έτσι κυλάει η καθημερινότητά μας με ένα τέρας, η ύπαρξη του οποίου έχει πάψει να σοκάρει ακόμα κι εκείνους που αρνούνται να «συνηθίσουν».

Αυτός είναι σήμερα ο τρόπος του φασισμού, και στην περίπτωσή μας πέτυχε. Βασίζεται στην ανοχή, στην κόπωση της αντίστασης και μέρα με τη μέρα παρεισφρέει στα σχολεία, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, γίνεται καθημερινότητα, εμφανίζεται σαν δικαίωμα, και καταλήγει στον «καλό και συνεργάσιμο φασίστα».

Πολλές φορές γίνομαι υπερβολική. Γιατί θέλω να φωτίσω το πρόσωπό του όσο καλύτερα γίνεται. Για να το δεις και να τρομάξεις. Να φοβηθείς. Ώστε αν αύριο έρθει και προθυμοποιηθεί να σου παρέχει τις υπηρεσίες του ή τη βοήθεια του σε μια δύσκολή στιγμή, να το αναγνωρίσεις και να τρέξεις μακριά γνωρίζοντας πως μ’ενα τέτοιο τέρας, δεν μπορείς ούτε να συνεργαστείς ούτε να συνυπάρχεις. Θα σε καταπιεί. Είναι όπως τα λιοντάρια, που υιοθετούν κάποιοι δείχνοντάς τους ανόητη εμπιστοσύνη και στο τέλος μαθαίνουμε ότι τους κατασπάραξαν.

Ευτυχώς, οι απροσάρμοστοι, που δεν μπορούν να συνηθίσουν είναι ακόμα πολλοί. Και η διαφωνία τους είναι η μόνη ελπίδα. Η προάσπιση της δημοκρατίας έχει ονοματεπώνυμο: Το δικό μας...
γράφει η Τζώρτζια Ρασβίτσου

      
 

Ραγιάδες

Μπορεί ως ραγιάδες να χάσαμε τον αυτοσεβασμό μας, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι, είμαστε Ευρωπαίοι ραγιάδες. Είμαστε, πως να του πούμε, σπουδαίοι ραγιάδες. Ένα είδος προνομιούχων ραγιαδο-ευνούχων. Χαλάλι μας λοιπόν που τρώμε ατέλειωτες σφαλιάρες. Που μας χώνουνε τη μούρη στο χώμα. Που δήθεν θλίβονται και μας συμπαρίστανται στις τραγωδίες μας, αλλά μας τα παίρνουν όλα. Που μας ανασκολοπίζουν με κάθε νέο Eurogroup. Που μας επισκέπτονται οι βασανιστές μας στην Αθήνα (βλέπε Αγκέλα) και μας δηλώνουν ότι …”μας στηρίζουν’!

Αφού χάσαμε το φιλότιμο, είναι αναμενόμενο οι κυβερνώντες να... θριαμβολογούν, οι αντιπολιτευόμενοι να χασκογελούν, οι Γερμανοτσολιάδες να γρυλίζουν. Ε,πως να το κάνουμε δηλαδής. Ως Ευρωπαίιοι ραγιάδες και ευνοούμενοι ευνούχοι, οφείλουμε να πληρώνουμε το ανάλογο τίμημα. Την απώλεια του αυτοσεβασμού μας.
από το Οδός Δραχμής

      
 

More Recent Articles

You Might Like

Safely Unsubscribe ArchivesPreferencesContactSubscribePrivacy