Εδώ και ένα ο χρόνο μιλάμε για ακροδεξιά, εννοώντας πλαγίως, εμμέσως πλην σαφώς, κάτι πολύ χειρότερο, που δεν το ονοματίζουμε déclaré. Μιλάμε ...

apneagr - 5 new articles


Έχει όνομα, μη διστάζετε να το πείτε: φασισμός

Εδώ και ένα ο χρόνο μιλάμε για ακροδεξιά, εννοώντας πλαγίως, εμμέσως πλην σαφώς, κάτι πολύ χειρότερο, που δεν το ονοματίζουμε déclaré. Μιλάμε για ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας ή για ακροδεξιές μαθητικές παρελάσεις, ή για παρακρατικές ομάδες αποφεύγοντας να πούμε σταράτα αυτό που πραγματικά είναι. Γιατί; Μην παρεξηγηθούμε ή μην μαρμαρώσει η γλώσσα μας αντικρίζοντας καταπρόσωπο το κεφάλι της Μέδουσας. Λοιπόν, η επάρατη πολιτική νόσος έχει όνομα: φασισμός. Και δεν βοηθά κανέναν να την αποκαλούμε με το χαϊδευτικό της, ακροδεξιά.

Οι λέξεις έχουν πολύ βαθιές ρίζες για να... ξηλωθούν και να μεταφυτευτούν σε άλλα νοήματα. Τα φασιστικά γεγονότα που έδωσαν υπόσταση στη λέξη, ακόμα καπνίζουν, κι ας πέρασε κοντά ένας αιώνας. Και τώρα ξανά η μπόχα του φασισμού πλανιέται πάνω από χώρες του πλανήτη, στους δρόμους των πόλεων, τα σπίτια των ανθρώπων, στις εφημερίδες, τα τηλεοπτικά κανάλια, τα social media.

Και δεν είναι άθραυστο το αυγό του φιδιού ώστε να μην έχει σπάσει και στην Ελλάδα, μετά από τόσους αγκυλωτούς σταυρούς και σβάστικες που έχουν χαραχτεί σε τοίχους και σε σώματα. Μετά από τόσες επιθέσεις και εγκλήματα μίσους. Όσο κι αν τα ‘χουν ξεπλύνει παστρικά τηλεοπτικά κανάλια και τα ΄χουν περιθάλψει στοργικές εφημερίδες.

Τους φασίστες βουλευτές της Χρυσής Αυγής δεν τους έφερε ο πελαργός στη Βουλή. Πολίτες τους έστειλαν που ήξεραν και γνώριζαν τι ψηφίζουν. Ακόμα και ψηφοφόροι που δεν ψηφίζουν ΧΑ, μέσα από έρευνα έχει προκύψει ότι ενστερνίζονται συνειδητά νεοναζιστικές αντιλήψεις. Κι η ΝΔ αντί να αναχαιτίσει την άνοδο του φασισμού, βρίσκει θαλπωρή και καταφύγιο σε αυτόν. Γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση γνωρίζει καλά ότι δεν έχει δρόμο να διαβεί προς στις κάλπες. Μόνο με τις πλάτες του φασισμού μπορεί να πάει μπροστά. Έτσι λοιπόν θα πάει. Κι από πίσω της, πιστό σκυλί, θα βαδίσει το θλιβερό ΚΙΝΑΛ. Οπότε εδώ κι ένα χρόνο επιμελώς λαμπαδιάζει τη φωτιά της Χρυσής Αυγής. Και τι δεν πέταξε μέσα για να φουντώσει. Εθνικισμό, θρησκευτικό φανατισμό, μισαλλοδοξία, αρχαιολαγνεία. Γέμισε η Βόρειος Ελλάδα άλογα, περικεφαλαίες και μαύρα ράσα.

Αυτή τη στιγμή η ΝΔ και οι πολιτικοί της συνοδοιπόροι είναι ηθικοί αυτουργοί της εξάπλωσης φασιστικών αντιλήψεων στο σώμα της κοινωνίας. Η κοινοβουλευτική αριστερά οφείλει λοιπόν να τους το διατυπώνει κατάμουτρα, ως έχει. Ο μόνος τρόπος για να τα βγάζει κανείς πέρα είναι όταν αναγνωρίζει και ονοματίζει την αλήθεια. Τα κοινωνικά μέτρα που εισηγείται η κυβέρνηση και ψηφίζονται στο κοινοβούλιο είναι μία πολιτική για να συνέλθει η κοινωνία. Αν δεν συνοδεύεται από έντονη πολιτική κατά του φασισμού, ποιο το βαθύτερο νόημα;

Να ακούμε τους ποιητές. Να ακολουθούμε πιστά τις αράδες των ποιημάτων τους αν δεν θέλουμε να χαθούμε στη μετάφραση. Να βρούμε τα λόγια που παίρνουν το ίδιο βάρος σε όλα τα χείλη «έτσι να λέμε πια τα σύκα: σύκα, και τη σκάφη: σκάφη».
γράφει η Ζωή Χαλιδιά
      
 


Μια νέα γενιά φασιστών και τραμπούκων εκκολάπτεται

Η Χρυσή Αυγή έκανε το πρώτο της ξεπέταγμα από περιθωριακή ναζιστική γκρούπα σε πανελλαδική οργάνωση με αξιόλογο κοινωνικό έρεισμα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ήταν η περίοδος της μαζικής υστερίας για το Μακεδονικό με τα κρατικά οργανωμένα συλλαλητήρια και τη μονοπώληση του δημόσιου λόγου από τις «ορθές εθνικές» θέσεις. Το αφόρητα εθνικιστικό κλίμα που δημιουργήθηκε τότε, σε συνδυασμό με το ανοιχτό προμοτάρισμα από τμήμα του κρατικού μηχανισμού επέτρεψε στους ναζί να στρατολογήσουν νέο κόσμο, να στήσουν οργανώσεις σε μια σειρά πόλεις, να δικτυωθούν στα σχολεία και σε συλλόγους οπαδών.

Με την αύξηση της επιρροής τους πολλαπλασιάστηκαν και... οι επιθέσεις των Ταγμάτων εφόδων των ναζί εναντίον μεταναστών, αντιρατσιστών και αντιφασιστών με αποκορύφωμα τη δολοφονική επίθεση σε βάρος του Δημήτρη Κουσουρή το 1998 έξω από τα δικαστήρια, με την αστυνομία να παρακολουθεί άπραγη.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται και σήμερα. Ενώ μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις διώξεις που ασκήθηκαν σε βάρος τους οι χρυσαυγίτες είχαν λουφάξει, τα Τάγματα Εφόδου είχαν σχεδόν αποσυρθεί από τους δρόμους και γενικά η συμμορία προσπαθούσε να κρατήσει πιο χαμηλό προφίλ και να μην προκαλεί, τώρα, μετά τη δυναμική επαναφορά του Μακεδονικού, με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών, η Χρυσή Αυγή δοκιμάζει και πάλι να σηκώσει κεφάλι με σημαντική, δυστυχώς, επιτυχία.

Για ακόμη μία φορά, η εθνικιστική προπαγάνδα ΜΜΕ και κομμάτων, τα οργανωμένα συλλαλητήρια από τμήματα του κράτους, του παρακράτους και της Εκκλησίας διαμορφώνουν ένα τοξικό κλίμα που φουσκώνει με αέρα τα πανιά των ναζί. Οι χρυσαυγίτες ξεπλένονται συστηματικά από τα εγκλήματά τους και πλασάρονται ως οι πιο αδιάλλακτοι υπερασπιστές των εθνικών μας «δικαίων». Αυτοί που «αγαπούν την πατρίδα», έστω και κάπως «ερειστικά», απέναντι στους άλλους που την ξεπουλούν.

Καμία έκπληξη λοιπόν, δεν προκαλεί που η ναζιστική οργάνωση ανεβάζει τους τόνους, πυκνώνει την παρουσία της στον δημόσιο χώρο και τα Τάγματα Εφόδου επανεμφανίζονται. Αυτή τη στιγμή, βρίσκεται σε εξέλιξη κύμα καταλήψεων σε σχολεία της χώρα με αιτήματα για τη Μακεδονία και τον Κατσίφα που έχει έντονη τη σφραγίδα της ΧΑ και της Άκρας Δεξιάς. Τόσο ανοικτά μάλιστα όπου σε ένα πανό κατάληψης διαβάζουμε: «Η δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία».

Μια νέα γενιά φασιστών και τραμπούκων εκκολάπτεται μπροστά στα μάτια μας με την ευγενική χορηγία του κράτους, των ΜΜΕ, σύσσωμης της Δεξιάς και δυστυχώς ενός μέρους της Αριστεράς που με πρόσχημα τον αντιιμπεριαλισμό κλείνει το μάτι σε όλο το εθνικιστικό κατακάθι που απλώνεται στην κοινωνία.
γράφει ο Δημήτρης Τσίρκας

ΟΎΤΕ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΊΑ ΟΎΤΕ ΠΟΥΘΕΝΆ

      
 


Όσο περισσότερο παραγκωνίζεις κάποιον από “συμπολίτη” τόσο πιο “πρεζάκι” γίνεται

Π όσες φορές δεν σου ζητήθηκε αυτό το 1 ευρώ, τα 50 λεπτά για την υποτιθέμενη τυρόπιτα, το νοίκι και το γάλα των 3 παιδιών;

Ακόμα και αν μόλις έκανε χρήση και κοιμάται όρθιος στο βαγόνι. Ακόμα και αν τα πονεμένα χέρια είναι γεμάτα από τα σημάδια της σύριγγας. Ακόμα και αν τον βλέπεις να κατεβαίνει σε μια στάση και να κάνει αλισβερίσι στον από κάτω δρόμο. Κλείνεις τα μάτια. Γυρίζεις αλλού το βλέμμα.

Είναι ένας ανεπιθύμητος, ένας άλλος, ένας ξένος που πήρε το λάθος μονοπάτι.

Ώσπου τον συναντάς ξανά σε... κεντρικό δρόμο. Πεσμένο κάτω με τα σύνεργα απλωμένα γύρω. Δυσανασχετείς. Καλείς τον ΕΚΑΒ.

Τώρα είναι ένας άρρωστος πια.

Ξανά μπροστά σου ο φίλος σου, σε λίγους μήνες υπό τη μορφή της παραβιασμένης κλειδαριάς στο αυτοκίνητο και της μπαταρίας που λείπει. Καλείς την αστυνομία. Διαμαρτύρεσαι. Πότε θα σταματήσει επιτέλους;

Ο άρρωστος έγινε εγκληματίας.

Πότε ο “μπαφιάρης” συμμαθητής είναι χρήστης; Η μητέρα που παίρνει αντικαταθλιπτικά; Ο μπάρμπας που “τα τσούζει”; Που είναι τελικά αυτή η διαχωριστική γραμμή; Πότε σταματάμε να είμαστε οι συνάνθρωποι και γινόμαστε οι “ανεπιθύμητοι”;

Γραμμή πρώτη – Η πολιτική

Για την ιστορία, τα οπιοειδή ναρκωτικά (όπως η ενέσιμη ηρωίνη) ήρθαν στην Ελλάδα στα μέσα του ‘70. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλές θεωρίες σχετικά με την αιτία άφιξης (όπως καταστολή των ενεργών πολιτικά στοιχείων) αλλά το μόνο που μπορεί να αποδειχθεί είναι πως εκείνη την εποχή εδραιώθηκαν εν γένει οι ροές ουσιών από την Ασία στην Ευρώπη. Συνεπώς η Ελλάδα, εξαιρετικό σημείο εισόδου, κοντά και στο δρόμο των Βαλκανίων και στην Τουρκία, δεν άργησε να γνωρίσει το φαινόμενο. Βεβαίως στην Ελλάδα η χρήση χασίς ήταν ήδη αρκετά διαδεδομένη. Ωστόσο οι κουτσαβάκηδες και οι μάγκες χασικλίδες θεωρούνται μάλλον εθνικό φολκλόρ πάρα κοινωνικό πρόβλημα. Αυτό άλλαξε ραγδαία, καθώς οι “βαριοί” χρήστες μπήκαν αμέσως στο περιθώριο. Το όριο της χρήσης για το κράτος τέθηκε ξεκάθαρα στο πέρασμα στην παρανομία. Η ατομική χρήση του εξαρτημένου ατόμου δεν ποινικοποιείται. Με άλλα λόγια, το φαινόμενο αφορά τις αρχές μόνο στο βαθμό που δημιουργεί εγκληματικότητα και κοστίζει στον προϋπολογισμό. Ταυτόχρονα, οι υπόνοιες για οργανωμένη μεταφορά πιατσών ούτως ώστε κατευθυνόμενα να υποβαθμίζονται συγκεκριμένες περιοχές είναι πολλές. Δύσκολα εξηγείται σε άλλη περίπτωση η παρουσία της αστυνομίας στο απέναντι πεζοδρόμιο, καθώς γίνονται αγοραπωλησίες στο κέντρο. Με ένα σμπάρο λοιπόν δυο τρυγόνια – υπάρχει σαφής εικόνα παρουσίας και περιστασιακής επέμβασης των οργάνων της τάξης και συνάμα εκμετάλλευση του κοινωνικού φαινομένου (που μόνο προβλήματα δημιουργεί) για την διαμόρφωση της πόλης.

Γραμμή δεύτερη- Η ασθένεια

Η Εξάρτηση είναι ασθένεια, βιοψυχοκοινωνική ασθένεια μάλιστα, από τις πολύ σύνθετες. Πέρα από τη σωματική εξάρτηση που δημιουργεί απόλυτα επιτακτική ανάγκη χρήσης (αν δεν πάρεις τη δόση σε περιμένουν κράμπες, εμετός, παραισθήσεις και ανεξέλεγκτο τρέμουλο), υπάρχει και η ψυχολογική εξάρτηση. Η επιθυμία δηλαδή για όλο και μεγαλύτερη δόση ώστε να προκληθεί η κατάσταση της ευφορίας. Η ψυχολογική εξάρτηση δεν έχει να κάνει μόνο με την ουσία, αλλά με τον τρόπο ζωής, τις συνθήκες της χρήσης. Το κύριο χαρακτηριστικό είναι η απώλεια της προσωπικής ελευθερίας και του ελέγχου, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό κέντρο Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας. Πολύ ενδιαφέρον είναι ότι η εμφάνιση ή όχι της εξάρτησης προσδιορίζεται από τα ατομικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά του καθενός. Από τους δυο που θα δοκιμάσουν μια ουσία, ο ένας θα βρίσκεται στην κατάλληλη κατάσταση για να γίνει εξαρτημένος και ο άλλος όχι. Εξίσου σημαντικό είναι οτι συχνότατα (ειδικότερα μετά τη οικονομική κρίση) εμφανίζεται η διπλή διάγνωση, δηλαδή ο συνδυασμός ψυχικής ασθένειας και εξάρτησης, που αποδεικνύει πως η μια παθογένεια τρέφει την άλλη. Με την εμφάνιση των νέων σύνθετων ναρκωτικών, ο χρήστης αποκτάει και εντελώς διαφορετικό πρόσωπο. Δεν περιορίζεται στη πιάτσα της Μασσαλίας ανταλλάσσοντας σύριγγες. Μπορεί να είναι ο αριστούχος της τάξης, που διακινεί τα συνταγογραφημένα φάρμακα των ηλικιωμένων παππούδων. Η θεραπεία σε αυτή τη συνθήκη είναι και αυτή πολύ διαφορετική έννοια. Συμπεριλαμβάνει την οικογένεια, την κοινότητα. Τα ναρκωτικά δεν είναι μια ατομική αδυναμία. Είναι μια μαύρη τρύπα όπου βρίσκονται όσοι δεν συγκρατήθηκαν από το δίχτυ της κοινωνικής συνοχής.

Γραμμή τρίτη- Η Μπίζνα

Εκτιμάται ότι η αξία λιανικής μόνο της ηρωίνης (που είναι η δεύτερη σε διακίνηση ουσία μετά τη κάνναβη) για το 2016 στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανέρχονται στα 7 δισ. ευρώ. Η παγκόσμια αγορά έχει πολλαπλάσιους δείκτες. Αν δε, προσθέσουμε στα δεδομένα και τις άλλες ουσίες, έχουμε μια από τις πιο δυνατές παγκοσμίως αγορές και επιβεβαιωμένα τη πιο δυνατή ανάμεσα στις εγκληματικές. Οι γραμμές όμως θολώνουν πολύ καθώς σε κάποιες χώρες η πώληση της μαριχουάνας είναι νόμιμη, ως ναρκωτικά χρησιμοποιούνται μέχρι και συστατικά από ρινικά σπρέι και οι νέες ψυχοδραστικές ουσίες μπορούν να παρασκευαστούν κατ’ οίκον. Σαν πλατφόρμα όλη αυτή η εμπορική δραστηριότητα χρησιμοποιεί μεταξύ άλλων και το darknet, ένα καλά κρυμμένο κομμάτι του διαδικτύου, προσβάσιμο βάσει κωδικών και πλήρως ανώνυμο. Οι συναλλαγές στο darknet γίνονται σε bitcoin και τα προϊόντα αποστέλλονται στο σπίτι, όπως με μια παραγγελία από το ebay. Φυσικά η κρίση περιόρισε κάπως τη χρήση της ακριβής “καθαρής” ηρωίνης και έφερε στο προσκήνιο όλα τα νέα σκευάσματα. Επίσης αυξήθηκε κατά πολύ και η συμμετοχή στο τζόγο, ο οποίος εκτός του ότι αποτελεί εξάρτηση από μόνος του, συντηρεί και ένα εξαιρετικό κύκλωμα επιχειρήσεων άλλων κλάδων. “Ευτυχώς”, να και μια παγκόσμια οικονομία που δεν περνάει ύφεση.

Γραμμή τέταρτη – Τα media

Φτάνει να ρίξουμε μια ματιά στον τρόπο που παρουσιάζεται το πρόβλημα της εξάρτησης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για γίνει φανερό ποια είναι η θέση των μίντια. Η εξάρτηση βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην άρρωστη υπερδιέγερση από τη λέξη “θάνατος”, τα δακρυγόνα των Εξαρχείων και τη διακίνηση παράνομων τσιγάρων. Ανά διαστήματα συνδέεται με καταλήψεις και “υγειονομικό κίνδυνο”. Η αλήθεια είναι ότι το προφίλ του εξαρτημένου ατόμου πάντα είχε μια ανεξήγητη γοητεία για τον θεατή, μια τραγικότητα και ταυτόχρονα μια αποστασιοποίηση από τα τετριμμένα της ζωής. Το “πρεζάκι” όμως, που είναι η ξεπεσμένη μορφή του, σταματάει να έχει ενδιαφέρον. Γίνεται ένα μίασμα, στιγματισμένο μέσα στην αδυναμία του να αντιδράσει. Σε όλο αυτό το συνεχές πουθενά δεν εμφανίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στην επιλογή και το δικαίωμα στο λάθος. Κάποτε καίγονταν στην πυρά οι ψυχικά ασθενείς ως δαιμονισμένοι, σήμερα καίγονται και οι χρήστες. Ακόμα και αν η χρήση είναι ένα αναγκαστικό διέξοδο, αν είσαι άστεγος. Ή θύμα καθημερινού bullying. Ή εκδιδόμενη. Η πυρά βλέπεις, είναι θεαματικότερη για το κοινό απ’ ότι η ατομική και συλλογική κριτική. Γραμμή πέμπτη- Η καθημερινότητα

Φοβάσαι να περάσεις από τα κακόφημα στενά τη νύχτα. Φοβάσαι για εκείνους που θα πλησιάσουν το παιδί σου. Αναγκάζεσαι να μετακινείς σώματα για να ανοίξεις το πρωί το μαγαζί σου. Καταλύεται η ελευθερία και το δικαίωμα του να βρίσκεσαι στην γειτονιά σου. Δεν έχεις άδικο. Ο χρήστης μπορεί να είναι επικίνδυνος. Δεν ειναι όμως εξ ορισμού. Και στην καθημερινότητα σου μάλλον θα πρέπει να τα βάλεις με το μεγάλο ψάρι και όχι με το μικρό. Το μεγάλο ψάρι όμως είναι καλά δικτυωμένο και προφυλαγμένο από παντού. ΄Όσο για το μικρό που χτυπάει απεγνωσμένα την ουρά του στα τοιχώματα της γυάλας, δεν μπορείς επιλεκτικά να του αφαιρέσεις την εξάρτηση από την προσωπικότητα. Να του δώσεις δυο χαστούκια να συνέλθει. Αν κάπου κρύβεται η αρχή της εξάρτησης, είναι στην έλλειψη μιας καλής, συναρπαστικής, βιώσιμης εναλλακτικής. Ή στην έλλειψη ενός φιλικού βλέμματος. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα προγράμματα δημιουργούν και στηρίζουν κοινότητες. Όσο περισσότερο παραγκωνίζεις κάποιον από “συμπολίτη” τόσο πιο “πρεζάκι” γίνεται. Οι λύσεις για τον χρήστη πλέον είναι πολλές. Οι δομές εκτός του ΚΕΘΕΑ και ΟΚΑΝΑ (που δεν λειτουργούν με καμία λίστα αναμονής παρεμπιπτόντως, απορροφούν όλα τα περιστατικά) περιλαμβάνουν ΜΚΟ, δήμους, κέντρα ψυχικής υγείας, νοσοκομεία. Αρκεί να ζητήσεις τη βοήθεια. Αρκεί να προλάβεις να συνειδητοποιήσεις ότι τη χρειάζεσαι.

Όσες γραμμές και αν τραβήξαμε, δεν περιχαρακώνεται η “υγιής” κοινωνία από τα ναρκωτικά, χωρίς να κάνεις ευγονική. Δεν είναι όγκος τα ναρκωτικά, να γίνει καθαρή εκτομή και να συρράψουμε πάλι τον κοινωνικό ιστό. Είναι ο καθρέφτης της αλληλεγγύης, της ευημερίας, της εγκατάλειψης και της ασυνέχειας. Όπως τοποθετήθηκε Ο Δ. Γιαννάτος, κοινωνιολόγος και σύμβουλος απεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ που έδωσε πολύτιμες πληροφορίες για το παρόν άρθρο “Πέσαμε Β και Γ εθνική σαν πολιτισμός”. Θα συμφωνήσω.

Με 1 ευρώ από τον καθένα, σε μη υλική μορφή, ίσως κάπως μπορούμε να ξαναβρούμε τη υγεία μας όμως. Έχεις, φιλαράκι, 1 ευρώ;

Αν εσείς ή κάποιος στον κοινωνικό σας περίγυρο αντιμετωπίζει προβλήματα εξάρτησης μη διστάσετε να καλέσετε τη γραμμή SOS του ΟΚΑΝΑ στο 1031 ή τη γραμμή βοήθειας του ΚΕΘΕΑ στο 1145.
γράφει η Αγαθή Κάτσια

      
 


Δεν υπάρχει σοβαρή συμμορία στην Ελλάδα που να μην έχει ανάμεσα στα μέλη της έναν τουλάχιστον μπάτσο

Ε λληνική Αστυνομία: Η πιο επικίνδυνη γιάφκα fake news στην Ελλάδα

Το νέο περιστατικό με τη σπείρα τραμπούκων αστυνομικών της ΕΛ.ΑΣ, οι οποίοι σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ της εφημερίδας Βήμα προχωρούσαν σε ληστρικές επιδρομές εναντίον Πακιστανών φορώντας κουκούλες, δεν φέρνει στο φως μόνο καταγγελίες για βαθιά διαφθορά στο εσωτερικό της ελληνικής αστυνομίας.

Η υπόθεση αντιμετωπίστηκε από την πρώτη στιγμή, από τα... περισσότερα μεγάλα ΜΜΕ σαν «απαγωγή» και βασανισμός αστυνομικού από Πακιστανούς. Σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο, την πληροφορία έδωσε πρώτος ο ΣΚΑΪ και στη συνέχεια άρχισαν να την αναμεταδίδουν αρκετά ακόμη Μέσα. Όπως ήταν αναμενόμενο έφτασε γρήγορα και στην δεύτερη μεγαλύτερη πηγή διασποράς ψευδών ειδήσεων στην Ελλάδα, τον αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας.


Μένει να διαπιστωθεί ποια είναι τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης υπόθεσης και το πως έφτασε στα ΜΜΕ η πληροφορία περί «απαγωγής αστυνομικού». Η μέχρι στιγμής εμπειρία όμως μας επιτρέπει μερικά πρώτα συμπεράσματα.

Δεν χρειάζεται να έχει θητεύσει κανείς επί μακρόν σε ελληνικές αίθουσες σύνταξης για να γνωρίζει που γεννιούνται τέτοιου είδους ψευδείς ειδήσεις: Στα κεντρικά της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής.

Οι αστυνομικοί συντάκτες λαμβάνουν ένα τηλεφώνημα το οποίο στη συνέχεια αποδίδουν σε «πηγές της αστυνομίας» και το οποίο παρουσιάζει τις θέσεις της ΕΛ.ΑΣ.

Εκεί ξεκινά και σταματά συνήθως το «ρεπορτάζ».

Έτσι ξεκίνησαν οι ψευδείς ειδήσεις για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου αλλά και οι παραπλανητικές ειδήσεις για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Οι πληροφορίες μάλιστα διαδίδονται ακόμη και αν είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα διαψευστούν στη συνέχεια. Σημασία έχει να περάσουν στην κοινή γνώμη τις πρώτες 24 με 48 ώρες, όταν η είδηση θα παίζει ψηλά στα δελτία ειδήσεων.

Οι αστυνομικοί συντάκτες (τουλάχιστον όσοι συμμετέχουν στη διασπορά των fake news) δεν βγάζουν τις πληροφορίες από το μυαλό τους. Mαζί, όμως, με τους αρχισυντάκτες τους, συμμετέχουν σε μια «γιάφκα» που παράγει fake news.

Η γιάφκα της ενημέρωσης έχει συγκεκριμένους κανόνες, που παραπέμπουν στη δράση της μαφίας. Κάθε νεαρός συντάκτης, που μπαίνει στο αστυνομικό ρεπορτάζ, μαθαίνει ότι αν δεν διαδώσει τις ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, οι υπεύθυνοι επικοινωνίας της ΕΛ.ΑΣ θα κλείσουν την στρόφιγγα ενημέρωσης σε αυτόν και το μέσο που εκπροσωπεί. Έτσι, καθώς θα χάνει συνεχώς «ειδήσεις», τις οποίες θα έχουν όλοι οι συνάδελφοί του, είναι πλέον θέμα χρόνου να απολυθεί.

Από την άλλη, αν παίξει το παιχνίδι της αστυνομίας θα έχει σύντομα τόσο λερωμένη τη φωλιά του ώστε δεν θα μπορεί ποτέ να μιλήσει για τη λειτουργία της «γιάφκας».

Όταν πλέον αποκαλύπτεται η αλήθεια, οι ίδιοι συντάκτες και οι αρχισυντάκτες μπαίνουν στις ηλεκτρονικές σελίδες και απλώς αλλάζουν την είδηση χωρίς καν να αναφέρουν ότι αρχικά μετέδιδαν ψευδείς πληροφορίες. Ζούμε σε μια χώρα που ύστερα από κάθε μεγάλο ρεπορτάζ – με «πηγές» της αστυνομίας – είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε print screen στις οθόνες μας για να μπορούμε να συγκρίνουμε το αρχικό κείμενο με αυτό που θα μείνει στο site ύστερα από λίγες ημέρες.

Οι συντάκτες και οι αρχισυντάκτες μάλιστα είναι τόσο ερασιτέχνες και λειτουργικά αναλφάβητοι ώστε δεν ξέρουν καν να αλλάξουν το URL στο site, για να μην καρφώνονται (μερικά παραδείγματα εδώ).


Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η γιάφκα των fake news που λέγεται Ελληνική Αστυνομία πρέπει να αντιμετωπιστεί ως τέτοια από την ΕΣΗΕΑ. Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν μπορεί πλέον να επικαλείται ανώνυμες πηγές της αστυνομίας, που έχουν χάσει ολοκληρωτικά την αξιοπιστία τους. Αν κάποιος σου λέει συνεχώς ψέμματα και εσύ συνεχίζεις να τον εμπιστεύεσαι είσαι η ηλίθιος ή συνένοχος (χωρίς το δεύτερο να αποκλείει το πρώτο).

Δεν είναι απλώς θέμα δεοντολογίας. Είναι ζήτημα προστασίας της δημοκρατίας από έναν ανεξέλεγκτο μηχανισμό, για τον οποίο φέρουν ευθύνη, συντάκτες, αρχισυντάκτες, διευθυντές ΜΜΕ, ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ και φυσικά οι πολιτικοί προϊστάμενοί του.
γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνους
      
 

Στο πάτο της θάλασσας

Είμαι τέκνο του Αρχιπελάγους και των μικρών λουρίδων στεριάς που έχουν ξεμυτίσει πριν κάποια εκατομμύρια χρόνια μέσα απ’ τα νερά και που πάλι εκεί θα βυθιστούν κάποτε. Από τη στιγμή που ήρθα να ζήσω στο μοναδικό αυτό νησιωτικό σύμπαν, άρχισα ν’ αντιλαμβάνομαι ότι πολλά πράγματα εδώ γίνονταν στραβά.

Είχαμε αγοράσει ένα σπιτάκι ερειπωμένο στην... Άνω Σύρο και φροντίσαμε να το ξαναφτιάξουμε έτσι όπως έστεκε για κάποιους αιώνες, σεβόμενοι την ιστορία του μεσαιωνικού οικισμού, που κείνη την εποχή είχε κηρυχτεί «αρχαιολογικός οικισμός». Παράλληλα όμως βλέπαμε ότι τον ίδιο καιρό είχαν αρχίσει να χτίζονται ολόγυρα διώροφα και τριώροφα χωρίς καθόλου άδειες. Έχοντας ζήσει τα πρότερα χρόνια της ζωή μου εξαποδώ, δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε ένα γύρω. Ούτε γιατί όσα παράνομα συνέβαιναν γύρω μου, τα κάλυπτε ένα πέπλο σιωπής, διαπλοκής, αλληλοκατανόησης. Τουτέστιν, σήμερα χτίζω εγώ παράνομα, αύριο χτίζεις εσύ κρυφίως και όλοι μαζί ψηφίζουμε τον δήμαρχο που θα μας διορίσει το παιδί στο Δήμο.

Είμαι από φύση και πνεύμα κέρατο δηλ. «ενεργός, υπεύθυνος πολίτης» και δεν θα μπορούσα να παρακολουθώ παθητικά την καταστροφή του τόπου στον οποίο ζούσα. Αποτάθηκα λοιπόν αρχικά στον τοπικό Δήμο κι εκεί μου δήλωσαν ορθά-κοφτά ότι τα καταγγελλόμενα αυτά δεν εμπίπτουν στις αρμοδιότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης. Έσπευσα λοιπόν στην πολεοδομία όπου κι εκεί όμως μου δήλωσαν αναρμόδιοι, στη δε αρχαιολογική υπηρεσία μου εξήγησαν πως δεν έχουν το απαραίτητο προσωπικό ώστε να κάνουν ελέγχους. Τελικώς φάνηκε ότι το πρόβλημα αφορούσε μόνον εμένα και έπρεπε να το λύσω μόνος μου.

Εκείνο τον καιρό διάβαζα το βιβλίο του Μιχαήλ Δεκλερή «ΔΩΔΕΚΑΔΕΛΤΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ: ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΒΙΩΣΙΜΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ», και λίγο καιρό μετά τον γνώρισα και προσωπικά, μιας και στη Σύρο περνούσε τα καλοκαίρια του. Στον άνθρωπο αυτόν, καθώς και στον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Σερζ Λατούς, οφείλω πολλά για την ευαισθητοποίηση και το περιεχόμενο των γνώσεών μου. Τα σχετικά βιβλία τους έγιναν οδηγός στη σκέψη και στις δράσεις μου κι όταν πλέον αποκτήσαμε φίλους που είχαν παρόμοιες με εμάς ιδέες και προβληματισμούς δημιουργήσαμε μαζί το ΔΙΚΤΥΟ ΑΙΓΑΙΟΥ στο οποίο και συμμετείχαν αρκετοί πολίτες και ομάδες από πολλά νησιά του Αρχιπελάγους.

Κάναμε πολλές συναντήσεις εκείνα τα πρώτα χρόνια, κάθε φορά και σε άλλο νησί, κι αφού τα κουβεντιάσαμε, αποφασίσαμε από κοινού να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να μπορέσουμε να σπάσουμε αυτή τη διαπλεκόμενη σιωπή –τοπικών αρχόντων και υπηκόων-και να βάλουμε ένα φρένο στην καταστροφή των νησιών που διαγραφόταν μπροστά μας, εξαιτίας της αδυναμίας της πολιτείας να χαράξει και να εφαρμόσει μια πολιτική προστασίας των αιγαιοπελαγίτικων νησιών, που θα έπρεπε να αποτελούν προστατευόμενα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Αρκετές καταγγελίες, μηνύσεις και άλλες παρεμφερείς ενέργειες, ανέλαβε να τις κάνει η ομάδα της Σύρου επειδή βρίσκεται κοντά στις δημόσιες υπηρεσίες. Και για το λόγο αυτό παραβρέθηκα κι εγώ σε πάμπολλες δίκες που προκάλεσαν οι καταγγελίες που γίνονταν από το Δίκτυο Αιγαίου. Μηνύσεις και καταγγελίες για συνεχείς διανοίξεις δρόμων από ιδιώτες αλλά και Δήμους, χωρίς αδειοδοτήσεις, μέσα σε προστατευόμενες δασικές εκτάσεις, σε αρχαιολογικούς χώρους, σε περιοχές NATURA, μηνύσεις για παράνομη πολεοδόμηση και δημιουργία εκατοντάδων παραθεριστικών κατοικιών από ψευδεπίγραφους συνεταιρισμούς, μηνύσεις για καταστροφή βιοτόπων, για παράνομες τοποθετήσεις κεραιών, για εγκατάσταση αιολικών πάρκων και γεωτρήσεις χωρίς τις αναγκαίες άδειες κι ό,τι μπορεί ακόμη να βάλει ανθρώπου νους.

Συχνά στις δίκες αυτές συνάντησα δημάρχους που έρχονταν να καταθέσουν σαν μάρτυρες υπεράσπισης, ώστε με το κύρος της εξουσίας να απενοχοποιήσουν παρανομούντες συνεργαζόμενους ιδιώτες εργολάβους. Συγκρούστηκα με υπαλλήλους και διευθυντές πολεοδομιών που πλούτιζαν αδειοδοτώντας τα πάντα χάριν χρημάτων. Και σήμερα έχουμε κάποιους να εκτίουν πολυετείς ποινές κάθειρξης για όλα τα παραπάνω.

Άφατη μελαγχολία, λοιπόν, με πλημμυρίζει κι άφατος πόνος, όταν κοιτάζω τις φωτογραφίες της Ίου που τραβήξαμε 40 χρόνια πριν.


Σκέφτομαι αυτούς τους ελάχιστους κατοίκους -φτάνουν δε φτάνουν τις 2000 ψυχές- που δεν ένιωσαν την ανάγκη να δημιουργήσουν μιαν αληθινή, μια ουσιαστική κοινωνία ανθρώπων, ώστε να συνεργαστούν και να οργανώσουν ένα συνεταιρισμό για να διαχειριστούν από κοινού το μέλλον το δικό τους αλλά και της μικρής στεριανής λουρίδας γης που κατοικούν.


Και να απολαύσουν έτσι, στη λογική ενός ήπιου αειφορικού τουρισμού, τα οφέλη που τους προσφέρουν άνθρωποι που έρχονται από τα πέρατα του κόσμου με την επιθυμία να βιώσουν, έστω και για λίγο, τη μοναδικότητα ενός αιγαιοπελαγίτικου νησιού.


Ξεχνούν πως οφείλουν να το παραδώσουν στις επόμενες γενεές έτσι όπως οι ίδιοι το κληρονόμησαν και να μην το ξεπουλήσουν στον πρώτο υπερφίαλο επιχειρηματία που θα καταστήσει ολόκληρο το νησί «προσωπική επιχείρηση…»

Σαν διέξοδο στον αδιέξοδο αυτό δρόμο της «Άγριας και χωρίς όρια Ανάπτυξης», εμείς, μερικές εκατοντάδες κάτοικοι των Κυκλάδων συν-εργαζόμαστε για την κήρυξη από την Ουνέσκο των κυκλαδίτικων νησιών σε Γεωλογικό Περιβαλλοντικό Πάρκο, λόγω της μεγάλης γεωλογικής σημασίας του Αρχιπελάγους. Στόχος μας είναι να έχουν τα νησιά μας ήπιο τουρισμό από όλον τον κόσμο και σε όλη τη διάρκεια του έτους. Για ανθρώπους που αναζητούν τον περιπατητικό, φυσιολατρικό, αρχαιολογικό και εκπαιδευτικό τουρισμό και την ουσιαστική απόκτηση γνώσεων για την προέλευση του πλανήτη και για την ιστορία του ανθρώπου ως φορέα πολιτισμού.

Κι ας αφήσουμε πίσω μας το ξεπουλήρητο: Ο,ΤΙ ΦΑΜΕ, Ο,ΤΙ ΠΙΟΥΜΕ, ΚΙ Ο,ΤΙ ΑΡΠΑΞΕΙ Ο ΑΠΥΘΜΕΝΟΣ…


γράφει ο Τέος Ρόμβος
      
 

More Recent Articles

You Might Like

Safely Unsubscribe ArchivesPreferencesContactSubscribePrivacy