Λ ίγες εικόνες θα μπορούσαν να συνοψίσουν το επίπεδο των δημοκρατικών θεσμών και της ελευθερίας του Τύπου στις κοινωνίες της Δύσης, όσο τα ...

apneagr - 5 new articles


11η Απριλίου: Η ημέρα που οι ΗΠΑ συνέλαβαν… τη δημοσιογραφία

Λ ίγες εικόνες θα μπορούσαν να συνοψίσουν το επίπεδο των δημοκρατικών θεσμών και της ελευθερίας του Τύπου στις κοινωνίες της Δύσης, όσο τα πρώτα πλάνα από τη σύλληψη του συν-δημιουργού του Wikileaks, Τζούλιαν Ασάνζ.

Εμφανώς καταβεβλημένος από τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει (για τα οποία η πρεσβεία του Ισημερινού του αρνούνταν θεραπεία σε μια νέα μορφή βασανιστηρίων) και κάτωχρος από τη σχεδόν ολοκληρωτική έλλειψη επαφής με τον ήλιο, ο Ασάνζ κρατούσε στα χέρια του ένα βιβλίο που αποκαλύπτει τις πραγματικές ισορροπίες δυνάμεων στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους: Το περίφημο History of the National Security State, στο οποίο ο Αμερικανός διανοούμενος, Γκορ Βιντάλ, εξέταζε τη διαπλοκή του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, για το οποίο μιλούσε ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ, με το βαθύ κράτος των μυστικών υπηρεσιών.

Λίγα λεπτά αργότερα, η Σκότλαντ Γιάρντ ανακοίνωνε και... επισήμως πως η σύλληψη έγινε για λογαριασμό των Ηνωμένων Πολιτειών, που τώρα ζητούν την έκδοσή του — μια χώρα στην οποία ο Ασάνζ θα μπορούσε θεωρητικά να αντιμετωπίσει ακόμη και την θανατική ποινή.

Τα διαφορετικά επίπεδα ανάλυσης, όμως, αυτής της εικόνας του Τζούλιαν Ασάνζ με χειροπέδες, έξω από το κτίριο της πρεσβείας του Ισημερινού, δεν σταματούν εδώ. Είναι η αποτύπωση σε ηλεκτρονική μορφή του τέλους του διεθνούς δικαίου, όπως το γνωρίσαμε τους τελευταίους αιώνες.

Καταρχήν, σηματοδοτεί την κατάρρευση κάθε έννοιας κράτους δικαίου για το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είχαν προειδοποιήσει από το 2018 ότι η συνεχιζόμενη κράτηση του Ασάνζ παραβιάζει τον νόμο και τις υποχρεώσεις του βρετανικού κράτους απέναντι στο διεθνές δίκαιο. Τώρα, με τη σύλληψη του Ασάνζ φτάνουμε στο σημείο ένα κράτος (οι ΗΠΑ) να απαιτούν και να πετυχαίνουν την παράνομη σύλληψη ενός ξένου εκδότη και δημοσιογράφου σε μια τρίτη χώρα. Το βρετανικό κράτος είχε να βρεθεί σε τέτοιο επίπεδο υποτέλειας απέναντι στις ΗΠΑ από την εποχή που ο Τόνι Μπλερ παπαγάλιζε τις αποφάσεις του Τζορτζ Μπους διατάζοντας την εισβολή και κατάληψη του Ιράκ.

«Η σύλληψη του Ασάνζ», έγραψε ο ερευνητής δημοσιογράφος Τζέρεμι Σκάχιλ, «σημαίνει ότι κάποιοι διάβηκαν τον Ρουβίκωνα. Και όταν διαβαίνεις τον Ρουβίκωνα, όπως έκανε ο Ιούλιος Καίσαρας στέλνοντας τον στρατό στη Ρώμη, είναι η στιγμή που η Δημοκρατία (Republic) μετατρέπεται σε Imperium».

H ίδια εικόνα, όμως, της σύλληψης αποτυπώνει και τις νέες ισορροπίες που η Ουάσιγκτον κατάφερε να επιβάλλει στην λεγόμενη πίσω αυλή της — τη Νότια Αμερική. Η απόφαση του προέδρου του Ισημερινού Λένιν Μορένο, να παραδώσει τον Ασάνζ στους δήμιους του αποτελεί, σύμφωνα με τον πρώην πρόεδρο της χώρας Ραφαέλ Κορέα, ένα «έγκλημα το οποίο η ανθρωπότητα δεν θα ξεχάσει ποτέ». Ο Μορένο, εξηγούσε ο Κορέα «είναι ο μεγαλύτερος προδότης στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής». Και δεν είναι ο μόνος. Η μετατροπή του Ισημερινού από ένα υπερήφανο κράτος που αμφισβητούσε τις εντολές του ΔΝΤ σε ένα κράτος δορυφόρο της Ουάσιγκτον είναι ενδεικτική για το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται στην περιοχή.

Πέρα και πάνω από οτιδήποτε άλλο όμως, η εικόνα ενός εκδότη, ο οποίος οδηγείται με χειροπέδες στο δικαστήριο, σημαίνει το οριστικό τέλος της ελευθερίας του Τύπου για τις κοινωνίες της Δύσης. Ακόμη και η Αμερικανική Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες (ACLU), σημειώνει τώρα ότι η αντισυνταγματική δίωξη από τις ΗΠΑ ενός ξένου εκδότη «ανοίγει τον δρόμο για την έναρξη ποινικών διώξεων εναντίον άλλων μέσων ενημέρωσης» στην Αμερική και αποτελεί «επικίνδυνο προηγούμενο για τη δίωξη και Αμερικανών δημοσιογράφων».

Είναι προφανές, ότι η σύλληψη του Ασάνζ αποτελεί κλιμάκωση του πογκρόμ που εγκαινίασε ο Μπαράκ Ομπάμα και συνεχίζει ο Ντόναλντ Τραμπ εναντίον της ελευθεροτυπίας και των λεγόμενων whistleblowers σε όλο τον κόσμο. Μόνο τους τελευταίους μήνες έχουμε την στοχοποίηση μικρών ανεξάρτητων site που ασκούσαν κριτική στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, την επιστροφή στη φυλακή της Τσέλσι Μάνινγκ, που έδωσε στα Wikileaks τα 750.000 διαβαθμισμένα έγγραφα αμερικανικών πρεσβειών και τώρα τη σύλληψη ενός ανθρώπου που έγινε σύμβολο της ελευθερίας του Τύπου.

Το μήνυμα είναι σαφές: Όποιος τολμά να αποκαλύπτει εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που πραγματοποιούν οι ΗΠΑ, είναι καταδικασμένος να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του στη φυλακή ή την απομόνωση. Μόνο που ο Ασάνζ, με το παράδειγμά του δείχνει ότι θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι τόσο γενναίοι ώστε να τα βάζουν και με τα ισχυρότερα imperium.
γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου

      
 


Η εξοικείωση με το τέρας σε κάνει να το φοβάσαι λιγότερο

Ο καλός και συνεργάσιμος φασίστας...

Σιγά σιγά αρχίζουμε να δείχνουμε ανοχή και κατανόηση: «Δεν είναι όλοι οι εθνικιστές φασίστες», «δεν χαρίζουμε τους ανθρώπους αυτούς στην άκρα δεξιά», «δεν οξύνουμε τα πνεύματα», «ο καλός και αξιοπρεπής ακροδεξιός», «ο συνεργάσιμος εθνικιστής», κι όλα αυτά μαζί προκειμένου να συνεχίσουμε την ομαλή μας συμβίωση χωρίς διχασμούς και εντάσεις. 

Την ίδια στιγμή, σημαίες στα... μπαλκόνια γίνονται πολιτικά ακροδεξιά σύμβολα. Συλλαλητήρια γαβγίζουν εθνικιστικά συνθήματα. Ακροδεξιές επιθέσεις σε μετανάστες. Επιθέσεις σε ομοφυλόφιλους, τρανς. Τάγματα εφόδου από 17χρονα. Σταυροί στήνονται όπου να ναι και αρμόδιες υπηρεσίες δεν επεμβαίνουν γιατί θεωρούν πως η «κοινή γνώμη» το επικροτεί. Καθημερινές ακρότητες, τείνουν να γίνουν συνηθισμένη είδηση. Η εξοικείωση με το τέρας σε κάνει να το φοβάσαι λιγότερο. Το συνηθίζεις.

Μα, το έθος (συνήθεια) σύμφωνα με τον Αριστοτέλη διαμορφώνει ήθος. Και το νέο ήθος προβάλλει με βία, με αγένεια και φέρνει μαζί του το σκοτάδι. Γιατί το τέρας παραμένει τέρας. Έτσι κυλάει η καθημερινότητά μας με ένα τέρας, η ύπαρξη του οποίου έχει πάψει να σοκάρει ακόμα κι εκείνους που αρνούνται να «συνηθίσουν».

Αυτός είναι σήμερα ο τρόπος του φασισμού, και στην περίπτωσή μας πέτυχε. Βασίζεται στην ανοχή, στην κόπωση της αντίστασης και μέρα με τη μέρα παρεισφρέει στα σχολεία, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, γίνεται καθημερινότητα, εμφανίζεται σαν δικαίωμα, και καταλήγει στον «καλό και συνεργάσιμο φασίστα».

Πολλές φορές γίνομαι υπερβολική. Γιατί θέλω να φωτίσω το πρόσωπό του όσο καλύτερα γίνεται. Για να το δεις και να τρομάξεις. Να φοβηθείς. Ώστε αν αύριο έρθει και προθυμοποιηθεί να σου παρέχει τις υπηρεσίες του ή τη βοήθεια του σε μια δύσκολή στιγμή, να το αναγνωρίσεις και να τρέξεις μακριά γνωρίζοντας πως μ’ενα τέτοιο τέρας, δεν μπορείς ούτε να συνεργαστείς ούτε να συνυπάρχεις. Θα σε καταπιεί. Είναι όπως τα λιοντάρια, που υιοθετούν κάποιοι δείχνοντάς τους ανόητη εμπιστοσύνη και στο τέλος μαθαίνουμε ότι τους κατασπάραξαν.

Ευτυχώς, οι απροσάρμοστοι, που δεν μπορούν να συνηθίσουν είναι ακόμα πολλοί. Και η διαφωνία τους είναι η μόνη ελπίδα. Η προάσπιση της δημοκρατίας έχει ονοματεπώνυμο: Το δικό μας...
γράφει η Τζώρτζια Ρασβίτσου

      
 


Ραγιάδες

Μπορεί ως ραγιάδες να χάσαμε τον αυτοσεβασμό μας, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι, είμαστε Ευρωπαίοι ραγιάδες. Είμαστε, πως να του πούμε, σπουδαίοι ραγιάδες. Ένα είδος προνομιούχων ραγιαδο-ευνούχων. Χαλάλι μας λοιπόν που τρώμε ατέλειωτες σφαλιάρες. Που μας χώνουνε τη μούρη στο χώμα. Που δήθεν θλίβονται και μας συμπαρίστανται στις τραγωδίες μας, αλλά μας τα παίρνουν όλα. Που μας ανασκολοπίζουν με κάθε νέο Eurogroup. Που μας επισκέπτονται οι βασανιστές μας στην Αθήνα (βλέπε Αγκέλα) και μας δηλώνουν ότι …”μας στηρίζουν’!

Αφού χάσαμε το φιλότιμο, είναι αναμενόμενο οι κυβερνώντες να... θριαμβολογούν, οι αντιπολιτευόμενοι να χασκογελούν, οι Γερμανοτσολιάδες να γρυλίζουν. Ε,πως να το κάνουμε δηλαδής. Ως Ευρωπαίιοι ραγιάδες και ευνοούμενοι ευνούχοι, οφείλουμε να πληρώνουμε το ανάλογο τίμημα. Την απώλεια του αυτοσεβασμού μας.
από το Οδός Δραχμής

      
 


«Tο πιο όμορφο απ’ όλα, δε στο ‘χω πει ακόμα…»

ΗΜαρία Δημητριάδη δεν ήταν, μόνο, η τραγουδίστρια με την υπέροχη φωνή και τις εμβληματικές ερμηνείες, αλλά κι ένα κομμάτι της δικής μας διαδρομής, όπως αυτή «κύλησε» στο πέρασμα του χρόνου ανάμεσα στις μικρές και μεγάλες στιγμές της καθημερινότητας, στις μικρές και μεγάλες σκηνές των ονείρων μας, στους μικρούς και μεγάλους δρόμους των αγώνων μας.

Η φωνή της ταυτίστηκε με το... πολιτικό-επαναστατικό τραγούδι. Τα τραγούδια της, από τα πρώτα φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή, τα χρόνια του ΄70 – ΄80 – χρόνια γεμάτα αγωνιστικό παλμό και ανάταση – μέχρι και σήμερα, δεν έπαψαν ποτέ να μας συντροφεύουν.

«Κάναμε πολιτική δουλειά, καθώς οι συναυλίες μας δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα αλλά και μέσο πάλης. Πηγαίναμε στη Λάρυμνα πρωί πρωί, χειμώνα, σε ένα σινεμά καλοκαιρινό και τραγουδούσαμε. Κάθε Κυριακή πρωί τραγουδούσαμε σε κινηματογράφους της Αθήνας για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ…» έλεγε η ίδια. Γιατί η Μαρία, εκτός από θαυμάσια ερμηνεύτρια ήταν και μια αυτόφωτη προσωπικότητα, με θέσεις και λόγο κοφτερό σα μαχαίρι. Έπαιρνε ξεκάθαρη θέση απέναντι στα ζητήματα που αφορούσαν τον επαγγελματικό της κλάδο αλλά και την κοινωνία, ήταν ταγμένη με το μέρος των καταπιεσμένων, του λαού, των πολλών. Και όχι μόνο δεν μάσαγε ποτέ τα λόγια της, μα τα έκανε και πράξεις.

Η Μαρία Δημητριάδη αντιστάθηκε με πείσμα και συνέπεια στην ευκολία, στο συμβιβασμό, στο βόλεμα. Ήταν πάντα παρούσα μέσα στα γεγονότα, τραγούδησε σε γήπεδα, σε σινεμά, σε εργοστάσια, έξω από γιαπιά, σε πλατείες, στους δρόμους, στους εργατικούς – αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες του λαού μας, στις συναυλίες αλληλεγγύης προς τους αγωνιζόμενους και διωκόμενους λαούς, για τους απεργούς, στα μπλόκα των αγροτών. Συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του. Δεν έκανε πίσω, δε λύγισε. Αυτή την πορεία ακολούθησε στη σύντομη ζωή της. Αταλάντευτη, ακόμα κι όταν, συχνά, χρειάστηκε να πληρώσει βαρύ προσωπικό τίμημα.

«Χωρίς να υπερηφανεύομαι δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Ούτε μισή! Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα να καπνίσω τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έχω κάνει. Ούτε μία καλημέρα δεν έχω πει σε κάποιον που δε θέλω να του την πω…», έλεγε πριν από χρόνια σε συνέντευξή της στο Ριζοσπάστη.

Γι’ αυτό την αγαπήσαμε όπως αγαπάμε έναν δικό μας άνθρωπο ― η Μαρία ήταν δικός μας άνθρωπος. Το πρόωρο φευγιό της, μια μέρα σαν σήμερα, στις 7 του Γενάρη 2009, άφησε μια γεύση πικρή που δεν την ξεπλένει εύκολα ο χρόνος.

Δεν σε ξεχνάμε Μαρία. Με τα πιο όμορφα τραγούδια σου στην πλώρη μας («το πιο όμορφο απ’ όλα, δε στο ‘χω πει ακόμα…») θα τραβάμε κουπί για τις πιο όμορφες θάλασσες (που «δεν ταξιδέψαμε ακόμα…») και όσο οι καρδιές μας θα χτυπούν, ένας τους χτύπος θα ΄ναι πάντα η φωνή σου…
από το katiousa

      
 

Έχει όνομα, μη διστάζετε να το πείτε: φασισμός

Εδώ και ένα ο χρόνο μιλάμε για ακροδεξιά, εννοώντας πλαγίως, εμμέσως πλην σαφώς, κάτι πολύ χειρότερο, που δεν το ονοματίζουμε déclaré. Μιλάμε για ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας ή για ακροδεξιές μαθητικές παρελάσεις, ή για παρακρατικές ομάδες αποφεύγοντας να πούμε σταράτα αυτό που πραγματικά είναι. Γιατί; Μην παρεξηγηθούμε ή μην μαρμαρώσει η γλώσσα μας αντικρίζοντας καταπρόσωπο το κεφάλι της Μέδουσας. Λοιπόν, η επάρατη πολιτική νόσος έχει όνομα: φασισμός. Και δεν βοηθά κανέναν να την αποκαλούμε με το χαϊδευτικό της, ακροδεξιά.

Οι λέξεις έχουν πολύ βαθιές ρίζες για να... ξηλωθούν και να μεταφυτευτούν σε άλλα νοήματα. Τα φασιστικά γεγονότα που έδωσαν υπόσταση στη λέξη, ακόμα καπνίζουν, κι ας πέρασε κοντά ένας αιώνας. Και τώρα ξανά η μπόχα του φασισμού πλανιέται πάνω από χώρες του πλανήτη, στους δρόμους των πόλεων, τα σπίτια των ανθρώπων, στις εφημερίδες, τα τηλεοπτικά κανάλια, τα social media.

Και δεν είναι άθραυστο το αυγό του φιδιού ώστε να μην έχει σπάσει και στην Ελλάδα, μετά από τόσους αγκυλωτούς σταυρούς και σβάστικες που έχουν χαραχτεί σε τοίχους και σε σώματα. Μετά από τόσες επιθέσεις και εγκλήματα μίσους. Όσο κι αν τα ‘χουν ξεπλύνει παστρικά τηλεοπτικά κανάλια και τα ΄χουν περιθάλψει στοργικές εφημερίδες.

Τους φασίστες βουλευτές της Χρυσής Αυγής δεν τους έφερε ο πελαργός στη Βουλή. Πολίτες τους έστειλαν που ήξεραν και γνώριζαν τι ψηφίζουν. Ακόμα και ψηφοφόροι που δεν ψηφίζουν ΧΑ, μέσα από έρευνα έχει προκύψει ότι ενστερνίζονται συνειδητά νεοναζιστικές αντιλήψεις. Κι η ΝΔ αντί να αναχαιτίσει την άνοδο του φασισμού, βρίσκει θαλπωρή και καταφύγιο σε αυτόν. Γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση γνωρίζει καλά ότι δεν έχει δρόμο να διαβεί προς στις κάλπες. Μόνο με τις πλάτες του φασισμού μπορεί να πάει μπροστά. Έτσι λοιπόν θα πάει. Κι από πίσω της, πιστό σκυλί, θα βαδίσει το θλιβερό ΚΙΝΑΛ. Οπότε εδώ κι ένα χρόνο επιμελώς λαμπαδιάζει τη φωτιά της Χρυσής Αυγής. Και τι δεν πέταξε μέσα για να φουντώσει. Εθνικισμό, θρησκευτικό φανατισμό, μισαλλοδοξία, αρχαιολαγνεία. Γέμισε η Βόρειος Ελλάδα άλογα, περικεφαλαίες και μαύρα ράσα.

Αυτή τη στιγμή η ΝΔ και οι πολιτικοί της συνοδοιπόροι είναι ηθικοί αυτουργοί της εξάπλωσης φασιστικών αντιλήψεων στο σώμα της κοινωνίας. Η κοινοβουλευτική αριστερά οφείλει λοιπόν να τους το διατυπώνει κατάμουτρα, ως έχει. Ο μόνος τρόπος για να τα βγάζει κανείς πέρα είναι όταν αναγνωρίζει και ονοματίζει την αλήθεια. Τα κοινωνικά μέτρα που εισηγείται η κυβέρνηση και ψηφίζονται στο κοινοβούλιο είναι μία πολιτική για να συνέλθει η κοινωνία. Αν δεν συνοδεύεται από έντονη πολιτική κατά του φασισμού, ποιο το βαθύτερο νόημα;

Να ακούμε τους ποιητές. Να ακολουθούμε πιστά τις αράδες των ποιημάτων τους αν δεν θέλουμε να χαθούμε στη μετάφραση. Να βρούμε τα λόγια που παίρνουν το ίδιο βάρος σε όλα τα χείλη «έτσι να λέμε πια τα σύκα: σύκα, και τη σκάφη: σκάφη».
γράφει η Ζωή Χαλιδιά
      
 

More Recent Articles

You Might Like

Safely Unsubscribe ArchivesPreferencesContactSubscribePrivacy