«H ζωή που είχα αφήσει» Ένας νέος άνθρωπος, ένας πωλητής της «σχεδίας», ο Νίκος Σέρβος, στο τεύχος #49 του περιοδικού (Ιούνιος 2017) αφηγούνταν ...

apneagr - 5 new articles


Εγώ, ο χωρίς Ε9, χαμογελάω και προχωρώ σε πείσμα όλων. Εγώ, ο βρωμιάρης, άστεγος. Ο σπουδαγμένος με βιογραφικό

«H ζωή που είχα αφήσει»

Ένας νέος άνθρωπος, ένας πωλητής της «σχεδίας», ο Νίκος Σέρβος, στο τεύχος #49 του περιοδικού (Ιούνιος 2017) αφηγούνταν περιστατικά από τη ζωή του στο δρόμο, μοιραζόταν σκέψεις και διατράνωνε την επιθυμία να συνεχίσει να χαμογελά και να...υπάρχει.

«Είναι στιγμές που θες να φωνάξεις, να διαμαρτυρηθείς και ν΄αλλάξεις ανθρώπους, συμπεριφορές και νοοτροπίες. Την κοινωνία ολάκερη. Κι απλά κάθεσαι, παρατηρείς και σκέφτεσαι.

"Ω, σκέψη, πού με παρασύρεις;" αναρωτιέσαι. Στο παρελθόν; Στο μέλλον; Δεν τα πειράζεις αυτά, δεν αλλάζουν. Τώρα ζω, σήμερα. Και τι να κάνω; Απλά γράφω σκέψεις περίεργες στο χαρτί. Περίεργος κι εγώ μια ζωή, στην πράξη. Άλλωστε, ο δρόμος της περιέργειας οδηγεί στο παλάτι της σοφίας.

Κι εγώ σοφός; Μάλλον πλούσιος σ’ εμπειρίες που βαραίνουν το νου και τη ψυχή. Άχρηστες μπροστά σ’ αδιάφορους, απίστευτες μπροστά σε άπιστους Θωμάδες. Κι εγώ; Αόρατος μπροστά σε ζωντανούς. Και γνωριμίες πλούσιες. Καθηγητές κι εθισμένοι, βουλευτές και χαμένοι ιερείς και κολασμένοι.

Και λες: "Προλαβαίνω στα τριάντα πέντε ν’ αλλάξω". Δεν αλλάζει ο κόσμος με μιας. Εγώ αλλάζω. Κι αν αλλάξω εγώ, θα έχει αλλάξει και ένα μικρό κομμάτι του κόσμου. Φοράς το γιλέκο και ελπίζεις. Άδικα; Μήπως είναι καλύτερα να πάρω τη "μαλακία" που πουλάω και να ψοφήσω στο παγκάκι μου; Ένα παγκάκι που άνθρωποι έφτιαξαν κι άνθρωποι κάθονται, κοιμούνται, ζουν. Άνθρωποι, κοινωνία, ο κόσμος. Ένας κόσμος που είχα ξεχάσει. Μήνες κλεισμένος –απομονωμένος εκούσια από επιλογή ενός άρρωστου μυαλού– σ’ ένα παρατημένο κτίριο, πνιγμένος από καταθλίψεις, ενοχές και βιβλία. Τροφές για σκέψεις και το κορμί μισό. Σαράντα κιλά, άπλυτο, αξύριστο, απεχθές. Ούτε για συσσίτιο όρεξη πια. Και μια φωνή βγαλμένη από το πιο βαθύ πηγάδι της κόλασης, όταν από περιέργεια δοκιμάζεις να μιλήσεις με τον εαυτό σου. Ν’ αναρωτηθείς: "Πέθανα; Με ξέχασε ο Θεός εδώ κάτω; Γιατί δεν με βλέπει κανείς; Δεν μου μιλάει κανείς; Υπάρχω;". Δύσκολο το "περιθώριο". Όχι, δεν ήθελα να υπάρχω, τότε. Σήμερα;

Σήμερα, άλλοι δεν θέλουν να υπάρχω. Θέλω εγώ, όμως. Εγώ, ο χωρίς Ε9, χαμογελάω και προχωρώ σε πείσμα όλων. Εγώ, ο βρωμιάρης, άστεγος, ο σπουδαγμένος με βιογραφικό και μια βιβλιοθήκη στο μυαλό.

Και μια πεζοπορία Αθήνα-Κυλλήνη για να βρω δουλειά, μακριά από την πόλη, με τον φράτε Λεόνε συνοδοιπόρο. Και βρήκα έναν Θεό που μαλάκωνε τις πέτρες να ξαπλώσω, που πλάταινε τα δέντρα για να χαίρομαι τη σκιά τους, που έστελνε σπουργίτια και άσπρες πεταλούδες για συντροφιά μου κάθε ξημέρωμα. Κι έκανε τον ήλιο να μου χαμογελά. Θυμόμουν τον πατέρα μου να παίρνει τη γάιτα και ν’ ανοίγεται στη λιμνοθάλασσα, νύχτα ακόμα, να ψαρέψει.

Απορούσα τότε. Τώρα ξέρω, πατέρα. Εκεί βλέπεις τον πλάστη, κάθε πρωί, από την αρχή να χτίζει. Θυμήθηκα και γύρισα. Γιατί; Αξίζει, ρε Νικόλα;

Αξίζω, αξίες. Ποιες, γιατί και για ποιον; Και τελικά τι ζητάω; Άλλη μια εμπειρία να ζήσω; Άλλο ένα βιβλίο να ταξιδέψω; Άλλη μια καλημέρα να πω; Άλλη μια "σχεδία" να πουλήσω;»...

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο του Νίκου εδώ.

Το κείμενο του Νίκου συγκαταλέγεται στα δέκα υποψήφια για το βραβείο του Διεθνούς Δικτύου Περιοδικών Δρόμων για το καλύτερο άρθρο πωλητή (2018 Best Vendor Contribution INSP Award). Οι πέντε φιναλίστ θα γίνουν γνωστοί στις αρχές Αυγούστου, ενώ το όνομα του νικητή θα ανακοινωθεί στα τέλη Αυγούστου (21-23 Αυγούστου), κατά τη διάρκεια του φετινού Διεθνούς Συνεδρίου Περιοδικών Δρόμων που θα λάβει χώρα στη Γλασκώβη.
από το enallaktikos
      
 


O ευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης στο Πεδίον του Άρεως

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2018, 19:30, Πεδίον του Άρεως.

Μία κοπέλα κείτεται ανάσκελα στις πλάκες του περίβολου της εκκλησίας των Παμμέγιστων Ταξιαρχών στο Πεδίον του Άρεως. Δίπλα της στέκονται δύο άτομα που συχνά σκύβουν και ψάχνουν τα πράγματά της. Από το δρομάκι, έξω από τον περίβολο της εκκλησίας, δεν μπορώ να διακρίνω εάν η αναίσθητη κοπέλα είναι λιπόθυμη ή έχει πεθάνει.Βρίσκεται πάντως σε στάση νεκρής…

Καλώ τους άνδρες της εταιρείας σεκιούριτι που... φυλάνε το Πάρκο και πλησιάζουμε μαζί προς το σημείο. Η κοπέλα είναι ζωντανή αλλά ανασαίνει με δυσκολία.

«Δεν έχει τίποτα. Απλά κοιμάται», λέει ο άνδρας που στέκεται κοντά της και έψαχνε νωρίτερα τα πράγματά της. «Είχε τέσσερις μέρες να κοιμηθεί – θα ξυπνήσει αύριο πια», συμπληρώνει η γυναίκα.

Δίπλα στην αναίσθητη κοπέλα βρίσκεται μία σύριγγα…

Γνωρίζω από πρώτες βοήθειες και ζητώ από τους φύλακες να βοηθήσουν να τη γυρίσουμε στο πλάι για να μπορεί να ανασαίνει καλύτερα.

«Μην την ακουμπάτε, έχει aids!», προειδοποιεί η γυναίκα.

Επιμένω και καταφέρνουμε να τη γυρίσουμε.

Οι άνδρες των σεκιούριτι καλούν το ΕΚΑΒ με κάποιον προβληματισμό. «Ξέρεις, συμβαίνει συχνά να έρχεται το ΕΚΑΒ και μετά να ξυπνούν οι τοξικοεξαρτημένοι και να τους βρίζουν…»

Αρχίζουν να μαζεύονται στο σημείο κι άλλοι τοξικοεξαρτημένοι. Προσπαθούν να τη ξυπνήσουν, ρίχνοντας νερό στο πρόσωπό της, ώστε να μην έρθει το ΕΚΑΒ. Δεν θέλουν να έρθει το ΕΚΑΒ. Για κάποιο λόγο θέλουν την αναίσθητη κοπέλα εκεί…

Εκείνη όμως, παρά τα νερά και τα χαστουκάκια δεν αντιδρά.

Κάθε ένας που την πλησιάζει ρίχνει και ένα ψάξιμο στα πράγματά της…

Δεν κρατιέμαι και βάζω τις φωνές: «δεν ντρέπεσαι να κλέβεις τα πράγματα της κοπέλας την ώρα που είναι αναίσθητη από χρήση; Θα ’θέλες να σου κάνουν το ίδιο;»

«Και τι σε νοιάζει ρε φίλε; Θα είσαι κι αύριο εδώ; Εγώ θα είμαι και θα της τα δώσω τα πράγματα… Για να τα φυλάξω τα πήρα… Δεν έχει τίποτα η κοπέλα. Αλλά που να καταλάβεις εσύ που δεν «πίνεις»… Έτσι ζούμε εμείς…»

«Θέλεις να μου πεις ότι είναι κανονικό να βρίσκεται η κοπέλα αναίσθητη στις πλάκες, περιτριγυρισμένη από αγνώστους που την κλέβουν;»

«Και γιατί να είναι κανονικό να έχει σπίτι και να χρωστά δάνεια και να πληρώνει λογαριασμούς, όπως εσύ; Ο καθένας κάνει την επιλογή του… Κι εμένα μπορεί να μη μου αρέσει η ζωή σου αλλά δεν σου λέω τίποτα…»

«Είναι επιλογή να πεθαίνεις μέρα με την ημέρα στο Πάρκο;»

«Κανείς δεν πεθαίνει. Θα ξυπνήσει η κοπέλα… 90% θα ξυπνήσει. Να μην κοιτάς, αν δεν σου αρέσει».

«Δεν μπορώ να μην κοιτάω. Θα ήμουν κτήνος αν δεν κοίταγα. Η κοπέλα χρειάζεται βοήθεια».

Η κουβέντα οδηγείται σε αδιέξοδο, την ώρα που περισσότεροι τοξικοεξαρτημένοι κάνουν φύλλο και φτερό τα πράγματα της αναίσθητης κοπέλας, απλώνοντας στις πλάκες του περίβολου της εκκλησίας μπλουζάκια, σουτιέν και φτηνά καλλυντικά…

Υποθέτω ότι ψάχνουν για κρυμμένα χάπια…

Φτάνει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ με τη συνοδεία αυτοκινήτου της εταιρίας σεκιούριτι. Οι δύο άνδρες του ΕΚΑΒ πλησιάζουν την κοπέλα με γάντια και παίρνουν τον σφυγμό της. Οι άλλοι τοξικοεξαρτημένοι τους προειδοποιούν ότι έχει aids και επιμένουν ότι δεν έχει τίποτα – απλώς κοιμάται.

Ο ένας άνδρας του ΕΚΑΒ τούς ρωτάει το όνομά της. Το γνωρίζουν οι περισσότεροι. Όνομα και επίθετο. Ο άνδρας του ΕΚΑΒ φωνάζει δυνατά το όνομά της. Η κοπέλα αρχίζει να κουνιέται ελάχιστα…

«Μαρία (ψεύτικο όνομα), θέλεις να έρθεις μαζί μας στο νοσοκομείο;», της λέει και την τραντάζει…

Η κοπέλα δείχνει να κάνει μεγάλη προσπάθεια για να βγει από τον λήθαργο. Βγάζει όμως μόνο κάποια άναρθρα μουγκρητά…

Ο άνδρας των ΕΚΑΒ επιμένει πιο δυνατά: «Μαρία, θέλεις να σε πάμε σε νοσοκομείο;»

Η κοπέλα μάλλον συγκατανεύει αλλά οι τοξικοεξαρτημένοι γύρω της, εν χορώ φωνάζουν «Όχι, όχι, δεν θέλει. Μην την πάρετε!»

Η αρχική (μάλλον) συγκατάνευση της «Μαρίας» γυρνάει (μάλλον) σε άρνηση. Στην πραγματικότητα όμως η κοπέλα το μόνο που θέλει (και μπορεί) είναι να επιστρέψει στον λήθαργό της… Δεν είναι σε θέση να αποφασίσει για τίποτα.

Οι άνδρες των ΕΚΑΒ σηκώνονται από πάνω της και ξεκινούν να αποχωρήσουν…


«Μα έτσι θα την αφήσετε;»

«Δεν μπορούμε να την πάρουμε με το ζόρι…»

Απομακρύνονται προς το όχημα τους…

Μία τοξικοεξαρτημένη με πλησιάζει και με ρωτάει γιατί δεν την πήραν μαζί τους.

«Αντέδρασαν οι φίλοι της», της απαντώ…

«Α, κατάλαβα, θα γίνει πάρτι απόψε…»

«Τι εννοείς;»

«Ε, δεν καταλαβαίνεις; Όλοι αυτοί θα γ… απόψε. Πρώτη φορά θα είναι; Κανονικό πάρτι, σου λέω…».

Φίλες και φίλοι, την ώρα που εγώ γράφω αυτές τις γραμμές από την ασφάλεια του σπιτιού μου και την ώρα που εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές από την ασφάλεια του δικού σας σπιτιού, είναι πολύ πιθανόν μία αναίσθητη κοπέλα, τοξικοεξαρτημένη, άστεγη, ίσως με aids να ΒΙΑΖΕΤΑΙ επανειλημμένα από δεκάδες άνδρες κάθε ηλικίας, εθνικότητας και κατάστασης υγείας στον περίβολο της εκκλησίας των Ταξιαρχών του Πεδίου του Άρεως…

Καλή νύχτα στην κοινωνία μας.
γράφει ο Δημήτρης Καλαντζής
      
 


Το μεγάλο ζήτημα της Πίστης

Δεν πιστεύω. Το γεγονός αυτό δεν αισθάνομαι, ότι με κάνει καλύτερο άνθρωπο ή πιο ευφυή ή ανώτερο σε σχέση με τους συνανθρώπους μου, που πιστεύουν. Για την ακρίβεια περισσότερο το αντιλαμβάνομαι ως αδυναμία μου, όσο μεγαλώνω, παρά ως ένα προσόν. Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου, που θα ήθελα πολύ να πιστεύω, θα ήθελα να απευθυνθώ σε κάτι ανώτερο, όχι με την έννοια του αιτήματος ή της δοσοληψίας με το Θείο, αλλά με την έννοια της αυτογνωσίας, ότι δεν μπορεί ο άνθρωπος να είναι το Ανώτερο Είδος, αυτή η γεμάτη ελαττώματα ύπαρξη απέχει πολύ από το Ανώτερο.

Για να πάρω τα πράγματα από την αρχή, όλα ξεκίνησαν στην... παιδική μου ηλικία. Γεννήθηκα στην Ελλάδα γεγονός, που αυτόματα με έκανε να λογίζομαι ως Χριστιανός Ορθόδοξος. Λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα θα γεννιόμουν ως Μουσουλμάνος, λίγα χιλιόμετρα δυτικότερα θα ήμουν Ρωμαιοκαθολικός στο δόγμα. Από μόνο του αυτό το συμπτωματικό γεγονός με έκανε ιδιαίτερα σκεπτικιστή απέναντι στο Δόγμα και κατ’ επέκταση λανθασμένα απέναντι στην Θεϊκή οντότητα. Η τριβή μου με τα θρησκευτικά στη διάρκεια των σχολικών χρόνων, μου γεννούσε περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Όποτε συναντούσα στα βιβλία μου τον όρο «κατά τας γραφάς», ρωτούσα πεισματικά, «ναι αλλά ποιος έγραψε τας γραφάς» και οι αποκρίσεις ήταν ειρωνικές, απαξιωτικές, προσβλητικές αλλά ποτέ επεξηγηματικές. Είχα από μικρός καταλάβει, ότι όπου έμπαινε ο άνθρωπος ως διαμεσολαβητής των πιστών με το Θείο, τα πράγματα γινόντουσαν επικίνδυνα υποκειμενικά και χειριστικά.

Εκεί περίπου έκανα το πρώτο λάθος. Ασχολιόμουν πολύ με την επιφάνεια, με το ιερατείο, με το τελετουργικό, με τους ναούς, με τον πλούτο που έξω από κάθε λογική περιέβαλε μια διδασκαλία για αγάπη και ταπείνωση, ώστε τελικά αντί να αναζητώ τις απαντήσεις, εκμεταλλευόμουν το ότι εξυπνότερος ων έφερνα σε δύσκολη θέση τους θεοσεβούμενους συνομιλητές μου κι αυτό λογιζόταν ως μια κάποιου είδους νίκη. Στην πραγματικότητα ήταν ήττα δική μου, που έχανα χρόνο με θρησκόληπτους ανθρώπους, οι οποίοι υπάκουαν τυφλά σε ένα αρρωστημένο πρωτόκολλο.

Το πρώτο χτύπημα το δέχθηκα στην εφηβεία μου διαβάζοντας τη συνέντευξη ενός Αμερικανού κοσμοναύτη. Μιλούσε για την φυσική τελειότητα και αρμονία που αντίκρισε στη Γη από πολύ μακριά και το πόσο κοντά αισθάνθηκε κοντά στον Θεό. Αναλογίστηκα τις θετικές σπουδές, που έκανε στη ζωή του εκείνος ο άνθρωπος, την αφοσίωσή του στις επιστήμες, την τετράγωνη σκέψη που υπαγόρευε η επαγγελματική του εξειδίκευση κι ένιωσα ένα ιδιαίτερο δέος μπροστά στη θεολογική του συνείδηση. Αργότερα επειδή ήμουν ανέκαθεν λάτρης των βιογραφιών και των περιεκτικών – διαφορετικών συνεντεύξεων, παρατήρησα ολοένα και περισσότερους καταξιωμένους επιστήμονες βιολόγους, μαθηματικούς και κυρίως γιατρούς να δηλώνουν τη θερμή πίστη τους στον Θεό.

Επανέρχομαι συνεχώς στο θέμα της Πίστης, γιατί προφανώς σε αυτό το κείμενο δε θα απαντήσω εγώ ο αδαής, ο ελλιπής, ο ημιμαθής το ερώτημα περί της ύπαρξης του Θεού και της μορφής που έχει η Θεϊκή οντότητα. Στέκομαι μόνο στην αξία της Πίστης, στην αξία του να απευθύνεσαι κάπου «παραπάνω», όχι απαραίτητα για να ζητήσεις, αλλά για να συνομιλήσεις και για να δηλώσεις έτσι πως γνωρίζεις, ότι μπορεί να βρίσκεσαι στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, αλλά δεν είσαι ο ανώτερος, δεν είσαι το τέλειο.

Σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μου, με τη μικρή μου κόρη ασαράντιστη ακόμα σε ένα κρεβάτι Μονάδας Αυξημένης Φροντίδας νοσοκομείου απευθύνθηκα ψηλά. «Παναγία μου κάνε να βγούμε καλά από δω μέσα και θα της δώσω το όνομά σου». Δεν ήταν μια προσπάθεια να κερδίσω κάτι, μια συναλλαγή, ήταν μια προσπάθεια να πιστέψω. Όλα πήγαν κατ’ ευχή και δεν ξέχασα, τήρησα την υπόσχεση. Σαν μια υπόσχεση σε έναν δικό μου άνθρωπο που δεν ζούσε πια, όχι σαν μια υπόσχεση και υποταγή στο Θείο. Ακόμα και η προσπάθειά μου αυτή για Πίστη με βοήθησε, σκεφτείτε να είχα φτάσει στην εγκατεστημένη Πίστη.

Πηγαίνω στην εκκλησία το Πάσχα περισσότερο προσηλωμένος στην Ορθόδοξη λαογραφία που αγαπώ και λιγότερο για άλλους λόγους. Προσπαθώ να μην κοιτάζω τους χρυσοποίκιλτους ιερείς, αλλά τους πιστούς που δεν κάνουν επίδειξη των καινούργιων τους ρούχων, μόνο κοιτάζουν ψηλά κάτι, που μόνο εκείνοι βλέπουν. Ανατριχιάζω ακούγοντας το «Ω γλυκύ μου έαρ» και η Πίστη μου σταματά εκεί. Επιστρέφω μετά στην καθημερινότητα σκεπτικιστής, πνεύμα και γλώσσα αντιλογίας και αμφιβολίας. Δεν νιώθω ότι πλεονεκτώ έναντι των πιστών, μάλλον υπολείπομαι. Είναι παράδοξο αλλά τα σημαντικότερα λόγια που ανακαλώ περί Πίστης ανήκουν σε έναν άθεο κι όχι σε ένα πιστό. Θυμάμαι τα λόγια του σπουδαίου άθεου εξελικτικού βιολόγου Ρίτσαρντ Ντώουκινς. «Δεν πιστεύω, αλλά θεωρώ χυδαίο να προσβάλλω την Πίστη οποιουδήποτε ανθρώπου.» Είναι όντως χυδαίο να προσβάλλεις οποιονδήποτε, όπου κι αν πιστεύει ή δεν πιστεύει. Η ενθεΐα και η αθεΐα δεν επιβάλλονται, ούτε διδάσκονται κατ’ εμέ. Πηγάζουν από την ψυχή μας και το μυαλό μας κάθε μέρα που περνάμε στον πλανήτη. Ας μην κάνουμε τόσο θόρυβο περί αυτών επιδεικνύοντάς τα στους γύρω μας. Ας τα κρατήσουμε για τον εαυτό μας. Η Πίστη είναι απολύτως προσωπική υπόθεση ανάμεσα σε εμάς και σ’ Αυτό(ν).
γράφει ο Χρήστος Κιούσης

      
 


Κάποτε, στο μέλλον, τα μνημόνια θα φαντάζουν «καλές εποχές» για την Ελλάδα

Όταν ήμασταν μικροί και είχαμε λευκώματα (σ.σ. για τους άνω των 35, οι μικρότεροι να προχωράνε στην επόμενη παράγραφο), κάναμε μια ερώτηση: «Τι θα έκανες αν είχες μια στιγμή παντοδυναμίας»; Η σχεδόν ομόφωνη απάντηση; «Θα την εξασφάλιζα». Από αυτή τη μικρή φράση, αποκαλύπτεται πόσο υποτιμήσαμε όλοι το ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς σκεφτόμασταν «κόμμα διαμαρτυρίας» και «αριστερή παρένθεση», την ώρα που η σκέψη στο μυαλό του Αλέξη ήταν «κράτος». Τα λάθη που κάναμε οι Έλληνες ήταν πολλά, σχεδόν... όσα οι πλάνες μας.

Λάθος 1: Ο Αλέξης δεν κάνει εκλογές όποτε πιέζεται

Μετά τους πρώτους μήνες της πρωθυπουργίας του Αλέξη, θα νόμιζε κανείς ότι η διεξαγωγή εκλογικών αναμετρήσεων είναι το χόμπι του. Ότι κάθε φορά που βρίσκεται στον τοίχο, κάνει εκλογές. Λάθος πρώτο. Ο Αλέξης και το επιτελείο του ποτέ δεν προκάλεσαν εκλογική αναμέτρηση, συμπεριλαμβανομένου του δημοψηφίσματος, αν δεν ήξεραν ότι θα είναι κερδισμένοι. Το μικρό «κόμμα διαμαρτυρίας» έχει κερδίσει ουσιαστικά Ευρωεκλογές, δύο εθνικές εκλογές, και το δημοψήφισμα. Μετά από κάθε νίκη, αποκτούσε και περισσότερους οπαδούς. Οπότε, όσοι περιμένουν ότι η Τρόικα, το μνημόνιο, η οποιοσδήποτε θα τον πιέσει προς μια εκλογική αναμέτρηση στην δεν θα έχει διαλέξει το χρόνο και την ατζέντα, πλανώνται.

Λάθος 2: Κόμμα διαμαρτυρίας

«Στο 4% θα γυρίσετε» φωνάζουν οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός είναι και ο αρχέγονος φόβος που διακατέχει το κόμμα. Ότι ο Αλέξης δεν είναι πραγματικά Ανδρέας και ότι το όνειρο έχει τέλος. Όποτε το 4% έπρεπε να γίνει «κράτος». Το να βάλει κανείς τα χέρια του στους μοχλούς της εξουσίας είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να τους ρυθμίσει έτσι, ώστε να δέσει τους αντιπάλους χειροπόδαρα για πολλά χρόνια.

Υπάρχουν τέσσερεις εξουσίες. Η νομοθετική εξουσία είναι αποτέλεσμα εκλογών. Ο Αλέξης φρόντισε να μην εξαρτάται από τους βουλευτές του αλλά αυτοί από αυτόν, συμπεριλαμβανομένου του κυβερνητικού του εταίρου, Στρατηγού Πάνου. Απόλυτος έλεγχος σε μια αδύναμη κοινοβουλευτική ομάδα.

Η δεύτερη εξουσία, η εκτελεστική, βασίζεται κυρίως στην ικανότητα των υπουργείων να προωθήσουν ή να παρακωλύσουν την ατζέντα της κυβέρνησης. Ο Λένιν ήξερε ότι η εξουσία βασίζεται στον έλεγχο «κομβικών σημείων» και η «φωνή λαού» θα ακολουθήσει. Φρόντισε λοιπόν να διορίσει ανθρώπους σε σημεία κλειδιά και να εξακολουθήσει να διορίζει ώστε και με την επόμενη κυβέρνηση να έχει έλεγχο.

Περνάμε στην τρίτη εξουσία, τη δικαστική. Χρησιμοποίησε πρόσωπα κλειδιά στον Άρειο Πάγο, ώστε να επηρεάσει το δικαστικό σύστημα, ενώ εξακολουθεί να διορίζει δικαστές της αρεσκείας του.

Όσο για την Τέταρτη; Εκτός από την ΕΡΤ και τα κρατικά μέσα χρειαζόταν συμμάχους, με πρώτο πρόθυμο τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ του βορρά, στον οποίο ανήκει τώρα ένα σημαντικό κομμάτι του Τύπου.

Είμαστε στην επόμενη φάση του σχεδίου. Το κόμμα διαμαρτυρίας έγινε πλέον κράτος αλλά και πάλι μην περιμένετε εκλογές. Ελέγχοντας πλέον τους μοχλούς εξουσίας θα προσπαθήσει να γυρίσει το κλίμα και να μειώσει τη διαφορά πριν ποτέ σκεφτεί να καταφύγει στις κάλπες.

Λάθος 3: Η Τρόικα θα τον ρίξει

 Η Τρόικα προσπάθησε όντως να τον ρίξει, αλλά το δημοψήφισμα ήταν η διακήρυξη του ότι αν πέσει, θα πάρει και την Ελλάδα μαζί του. Ήταν πλέον όχι απλώς κυβέρνηση, αλλά κράτος. Και εμείς πανηγυρίσαμε αυτή τη διακήρυξη, ότι «με τον Αλέξη, ακόμα και στην Κόλαση». Έχουμε παράδοση στα τσάμικα-διακήρυξη της οπισθοδρομικότητας μας. Τα χορέψαμε στο Σύνταγμα, όπως και λίγο παλιότερα, υπό τη σκιά των τανκς... Λάθος 4: Τουλάχιστον δεν έχουν τανκς

Η κλιμάκωση της «καλής βίας» στην οποία όσοι εναντιώνονται βαφτίζονται «φασίστες», αυτής που δέρνει από γιατρούς μέχρι κρεοπώλες, δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε αναπόφευκτο κακό κάποιων ακραίων συνιστωσών. Είναι ακριβώς η υπενθύμιση του πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει ο Αλέξης στην αντιπολίτευση. Για αυτό άλλωστε πλέον τον «αγαπάνε» οι Ευρωπαίοι. Με αυτόν μπορούν να περάσουν μεταρρυθμίσεις. Χωρίς αυτόν, ξέρουν ότι θα παραλύσει η Αθήνα. Ο ακρογωνιαίος λίθος της δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ είναι η υφέρπουσα απειλή βίας. Είναι ότι θα πετάει πέτρες απέξω μέχρι να ξαναμπεί μέσα. Η τακτική άλλωστε χρησιμοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία στη Γερμανία του '30. Οι «Ρουβικώνες» τότε βέβαια φορούσαν καφέ στολές. Αναρωτιέμαι, αν με ένα τέτοιο άρθρο σε λίγο καιρό δεν θα περιμένω το σύνηθες «στόλισμα» από «αναγνώστες» αλλά ένα όχι τόσο ελαφρύ χτύπημα στην πόρτα. Ας είναι. Ο Fritz Gerlich ήταν πάντα ένας ήρωας μου.

Λάθος 5: Είναι αμόρφωτοι

Μπορεί το μόνο βιβλίο που να έχουν διαβάσει να είναι κάποια επεξήγηση για τον Μαρξ, αλλά δεν είναι αμόρφωτοι. Είναι αρκετά μορφωμένοι για να ξέρουν ότι η δύναμη βασίζεται στην αμορφωσιά των άλλων. Στην δύναμη να πείσει κανείς τη μάζα ότι η ζωή της βελτιώνεται, ακόμα και όταν αυτή χειροτερεύει. «Η Άγνοια Είναι Δύναμη» θα μπορούσαν να γράφουν στους τοίχους των τάξεων κάθε φορά που κλείνουν σχολεία, και μαζί και μυαλά. Για κάθε βιβλίο που καίγεται, κάθε άποψη που φιμώνεται, κάθε φωνή που της επιτίθενται, κάθε ψεκασμένη θεωρία συνομωσίας που γίνεται «κοινή γνώση», χάνεται ένα μυαλό. Στη θέση του γεννιέται ένας φρέσκος αναγνώστης της zougla και του makeleio, των κορυφαίων σε αναγνωσιμότητα σάιτ αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.

Λένε ότι τα νέα κρατάνε ή ένα κύκλο ειδήσεων, ή δέκα. Ο «αμόρφωτος» Αλέξης ελέγχει πλήρως τον κύκλο. Κάθε νέο που τον αφορά, κρατάει ένα κύκλο ειδήσεων, και εξαφανίζεται από κάτι άλλο, την ίδια ακριβώς τακτική που ακολουθεί και ο Τράμπ. Κάθε νέο που αφορά τους αντιπάλους του κρατάει δέκα. Ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται συνέχεια στην άμυνα, παράξενο για έναν αρχηγό αντιπολίτευσης που δεν έχει κυβερνήσει ποτέ. Το πρόβλημα της χώρας έγινε η Siemens, και όχι οι διορισμοί. Τα αντιπολιτευτικά ΜΜΕ έχουν αναγκαστεί να δίνουν χώρο στους «Δεν πληρώνω» και στη Ζωή όταν αντιτίθενται στον Αλέξη, κρατώντας έτσι ζωντανά στοιχεία που θα δυσκολέψουν περεταίρω την ΝΔ στη διακυβέρνηση. Επικοινωνιακά, οι «αμόρφωτοι» κυριαρχούν. Ο Όργουελ, είμαι σίγουρος, ότι από κάπου μας βλέπει και γελάει με κάθε νέο που μαθαίνει να «αγαπάει το Μεγάλο Αδερφό».

Λάθος 6: Θα κερδίσει η αξιοπρέπεια

Η ανατροφή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον εμποδίζει να πέσει στη λάσπη. Στέκεται ψηλά και παρατηρεί. Προσπαθεί φιλότιμα, στη Βουλή και στις εφημερίδες να μιλήσει λογικά. Πιστεύει ότι στη λογική κρύβεται η δύναμη. Ο Ρόμπερτ Χάινλαιν έγραψε ότι «μπορείς να πείσεις χίλιους ανθρώπους απευθυνόμενος στις προκαταλήψεις τους, πιο εύκολα από ότι μπορείς να πείσεις έναν απευθυνόμενος στη λογική». Το 1937 ιδρύθηκε στις ΗΠΑ το Ίδρυμα Ενάντια στην Προπαγάνδα. Έκλεισε το 1942, όταν κατάλαβαν ότι εν μέσω πολέμου, η απάντηση στην προπαγάνδα είναι πιο αποτελεσματική προπαγάνδα. Η αξιοπρέπεια δεν κερδίζει, τουλάχιστον όχι χωρίς να πέσει και αυτή στη λάσπη, εκεί που γίνεται η μάχη.

Λάθος 7: Δεν είναι ηγέτης

Οι ηγέτες είναι κατά βάση πωλητές, όπως ο Steve Jobs, ο Περόν ή ο Ανδρέας. Διαμορφώνουν ένα όραμα και το «πουλάνε» στο λαό. Συνήθως είναι δικό τους, αλλά ο Αλέξης είναι ηγέτης που πουλάει καλύτερα το όραμα άλλων. Σε μια Ελλάδα ανίκανη να ανταγωνιστεί, το «όραμα» των Γερμανών δεν ήταν μια ισχυρή καταναλωτική μεσαία τάξη, μια χώρα που παράγει επιστήμονες και επιχειρήσεις, αλλά μια φτωχοποιημένη Ελλάδα, πηγή φτηνής εργασίας για τις άλλες, πιο αναπτυγμένες οικονομίες. Ο Σαμαράς απέτυχε να «πουλήσει» αυτό το όραμα στο πόπολο. Ο Αλέξης, του «όλοι εργάτες και αδέρφια είμαστε» αποτελεί τον ιδανικό ηγέτη-πωλητή για αυτή τη μετά-μνημονιακή Ελλάδα, όπου η ελίτ θα είναι στο δημόσιο και οι υπόλοιποι φτηνοί και αμόρφωτοι, ή στο εξωτερικό. Θα μπορούσε ποτέ άραγε ο Κυριάκος να πουλήσει επιτυχώς το πόσο ευτυχισμένοι θα είμαστε, ως φτωχά ταξικά αδέρφια των υπόλοιπων πρώην κομμουνιστικών χωρών, πρώτες ύλες για τα εργοστάσια του Σόιμπλε; Τιμή και δόξα λοιπόν στην ηγέτη-Αλέξη.

Συμπέρασμα
Αν θέλει η Ελλάδα να επιβιώσει μέσα σε ένα Ευρωπαϊκό πλαίσιο και επιτέλους να εξελιχθεί σε ισότιμο εταίρο αντί για προτεκτοράτο της Γερμανίας, πρέπει οι υγιείς δυνάμεις του τόπου να σταματήσουν να υποτιμούν τον Αλέξη και να δουν το ΣΥΡΙΖΑ για αυτό που πραγματικά είναι: ένα κόμμα που επιθυμεί να εγκαταστήσει το δικό του κράτος, με σπουδή και μεταχειριζόμενο κάθε μέσο. Αν καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του, τότε τα μνημόνια θα φαντάζουν «καλές εποχές» σε μια αλβανοποιημένη Ελλάδα, όπου θα κυριαρχεί η φτώχεια, η βία και η μαφία, κρατική η όχι, όπως ακριβώς σε όλα τα πρώην κομμουνιστικά καθεστώτα. Σημασία έχει να υπάρχουν οι υποδομές να ανακάμψουμε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύει, δεν χτίζει.
γράφει ο Γιώργος Λαγαρίας

      
 

Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές ετοιμάζεσαι να πας;

Ό σοι μιλάμε για τους διοργανωτές των συλλαλητηρίων για το «Μακεδονικό» και τον εθνικιστικό τους χαρακτήρα έχουμε διάφορους σοφιστές της πλάκας να μας ρωτούν όλο αθωότητα: «Μα καλά, τους εκατοντάδες χιλιάδες που ήταν στη Θεσσαλονίκη τους λέτε ναζί, φασίστες και ακροδεξιούς;»

Απαντάμε (άλλη μια φορά): Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ναζί. Όμως οι Κασιδιάρης, Παππάς και το υπόλοιπο χρυσαυγίτικο ασκέρι – που ήταν εκεί – είναι ναζί. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Αυτοί που βεβήλωσαν όμως το Μνημείο του Ολοκαυτώματος – και ήταν εκεί – είναι χιτλερικοί. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Όμως αυτοί που έκαψαν το κτίριο στην πόλη – και ήταν εκεί – είναι φασίστες. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ακροδεξιοί. Όμως αυτοί που από...
βήματος του συλλαλητηρίου έβγαζαν κορώνες κατά των «γυφτοσκοπιανών», όπως ο Φράγκος Φραγκούλης, και κραύγαζαν από εξέδρας και δίπλα στους διοργανωτές το «αλήτες, προδότες, πολιτικοί» είναι ακροδεξιοί.

Πατριώτη, λοιπόν, εσύ που πήγες στο συλλαλητήριο και νιώθεις (ή παριστάνεις) τον θιγμένο, ότι τάχα αναφερόμαστε σε σένα όταν σου μιλάμε για τους διοργανωτές και κάποιους από τους συμμετέχοντες, να αφήσεις τα «σάπια», και εφόσον δεν είσαι φασίστας – που δεν είσαι – να πάρεις θέση για το γεγονός ότι μετατρέπεσαι στο υπόστρωμα για να κάνουν οι φασίστες τη δουλίτσα τους (για περισσότερα επ’ αυτού εδώ).

Τώρα που συνεννοηθήκαμε (;) ας πάμε να δούμε ποιοι είναι τόσο οι διοργανωτές του νέου συλλαλητηρίου της Αθήνας, όσο και εκλεκτοί φορείς που καλούν σε αυτό.

Μιχάκης

Για τη παροχή άδειας χρήσης της πλατείας Συντάγματος την Κυριακή κατατέθηκαν στον δήμο Αθηναίων δυο αιτήσεις. Η μια (που απορρίφθηκε) ήταν από τον Δημήτριο Μιχάκη, ο οποίος κατά δήλωσή του εκπροσωπεί τα σωματεία «Ελληνορθόδοξο Κίνημα Σωτηρίας», «Πολιτιστικό Οδοιπορικό», την «Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας», την «Επιστημονική Επιτροπή Εθνικών Ζητημάτων» και τον σύλλογο «Οι μωμόγεροι».

Για το «ποιόν» του Μιχάκη ως «δεξιός ψάλτης» και εμπροσθοφυλακή του ναζιστή χρυσαυγίτη Παππά στα προ διετίας επεισόδια που προκάλεσαν οι φασίστες στο θέατρο «Χυτήριο», και ως επικεφαλής των ισλαμοφάγων κατά των προσφυγόπουλων στο Ωραιόκαστρο έχουμε ήδη αναφερθεί στον Ημεροδρόμο αναλυτικά: Να προσθέσουμε ότι ο Μιχάκης τον Ιανουάριο του 2015 ήταν υποψήφιος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες στην Α’ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης (τερμάτισε προτελευταίος…).

Ο συγκεκριμένος το 2010 είχε συντονιστικό ρόλο σε ένα συλλαλητήριο (το «πλήθος» δεν ξεπερνούσε τα 20 άτομα…) στην παραλία της Θεσσαλονίκης με κεντρικό ομιλητή τον ίδιο. Πίσω του στέκονταν τρεις λεβέντες με περικεφαλαία, ασπίδες και ακόντια.

Παμμακεδονική

Ως διοργανωτής του συλλαλητηρίου της Αθήνας κατακυρώθηκε, τελικά, η «Συντονιστική Επιτροπή Πανεθνικού – Παλλαϊκού Συλλαλητηρίου Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου». Οι διοργανωτές δήλωσαν επίσημα ότι εκπροσωπούνται από τέσσερα άτομα. Συγκεκριμένα: Τη Νίνα Γκατζούλη, εκπρόσωπο των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου. Τον Μιχάλη Πατσίκα, εκπρόσωπος του «Θερμαϊκός Ωρα Μηδέν – Ακομμάτιστοι Πολίτες». Τον Γιώργο Τάτσιο, πρόεδρο όλων των Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδονίας στην Ελλάδα. Τη Γεωργία Μπιτάκου, δημοσιογράφος – διοργανώτρια του συλλαλητηρίου.

Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου, των οποίων ηγείται η Νίνα Γκατζούλη, έχουν βασική συνιστώσα την «Παμμακεδονική Α.Ε.» (Pan-Macedonian Association Inc.) των ΗΠΑ. Association Inc.) των ΗΠΑ. Η εν λόγω οργάνωση ιδρύθηκε το 1947 εν μέσω εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, για να εξυμνήσει τον Τρούμαν (που εκτός από ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα έριχνε ναπάλμ στην Ελλάδα) και με σκοπό, φυσικά, την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Στους ύμνους της Παμμακεδονικής για τις ΗΠΑ και τον Τρούμαν και τις οιμωγές της κατά της «Κομμουνιστικής απειλής» περιλαμβάνονται και τα εξής:

«Το 1947 υιοθετήθηκε στις ΗΠΑ το Δόγμα/Σχέδιο Τρούμαν-Μάρσιαλ, σύμφωνα με το οποίο θα παρεχόταν βοήθεια στην Ελλάδα ούτως ώστε οι Έλληνες να καταπολεμήσουν το Κομμουνιστικό κίνημα το οποίο απλωνόταν με αστραπιαίο ρυθμό στον Ελλαδικό χώρο. Η Κυβέρνηση Τρούμαν, μέσω του προαναφερθέντος Δόγματος/Σχεδίου και η οικονομική ενίσχυση της Αμερικής μαζί με τις τόσες θυσίες του Ελληνικού λαού και το Ελληνικό αίμα που χύθηκε κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, έσωσε την Μακεδονία από τα πλοκάμια της Κομμουνιστικής απειλής».

Η «Παμμακεδονική Α.Ε.» των ΗΠΑ, έχει κατά καιρούς ευθυγραμμιστεί απόλυτα με τη δολοφονική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ τόσο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία όσο και στην εισβολή του Μπους στο Ιράκ:

«Χαρακτηριστικές οι επίσημες διακηρύξεις που υιοθετήθηκαν στα ετήσια συνέδρια του 2004 («υποστηρίζουμε τις ένοπλες δυνάμεις της Αμερικής που βρίσκονται σε πολεμικά θέατρα στο εξωτερικό») και του 2005 («καταδικάζουμε την τρομοκρατία σε όλες τις μορφές της και υποστηρίζουμε τις προσπάθειες των Αμερικανών ανδρών-γυναικών των ενόπλων δυνάμεων οι οποίοι υπηρετούν στην πρώτη γραμμή διεθνώς»). Σε μια εποχή, θυμίζουμε, που οι αποκαλύψεις για τη φρίκη του Αμπού Γκράιμπ και των «αντιτρομοκρατικών» επιχειρήσεων του αμερικανικού στρατού ξεσήκωναν τη δημοκρατική κοινή γνώμη στο εσωτερικό των ίδιων των ΗΠΑ»

Η Παμμακεδονική συνιστώσα του συλλαλητηρίου έχει παλιά… «δημοκρατική» παράδοση. Για παράδειγμα το 22ο «παμμακεδονικό» συνέδριό της, τον Αύγουστο του 1968 στη Θεσσαλονίκη, οργανώθηκε από τις χουντικές αρχές . Στην οργανωτική επιτροπή («Εφημερίδα των Συντακτών», Τάσος Κωστόπουλος, 24/4/2016) «μετείχαν ο υπουργός Βορείου Ελλάδος, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου (και μέλος του «επαναστατικού συμβουλίου» της χούντας) Νίκος Γκαντώνας (…) την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου κήρυξε αυτοπροσώπως ο β’ αντιπρόεδρος της χουντικής κυβέρνησης Δημήτριος Πατίλης (πάλαι ποτέ αξιωματικός του Τάγματος Ασφαλείας Ναυπάκτου επί Κατοχής και μέλος, επίσης, του «επαναστατικού συμβουλίου»), ενώ διαβάστηκε και «χαιρετιστήριο μήνυμα» του άλλου αντιπροέδρου –του γνωστού Παττακού». Στο ίδιο άρθρο πληροφορούμεθα ότι η «Παμμακεδονικής» είχε ένα πλήρες… χουντικό καλοκαίρι το 1968 όταν είχαμε «επίσκεψη της ηγεσίας της στον δικτάτορα Παπαδόπουλο και πανηγυρική φωτογράφησή της μαζί του (28/8/1968)».

Σε ό,τι αφορά τον «ύπατο προέδρο» Παναγιώτη Αϊβάζη της Παμμακεδονικής, έλεγε (όπως διαβάζουμε στο άρθρο της Εφημερίδας των Συντακτών»):

«Εκ μέρους της Υπάτης Δ/σεως της Παμμακεδονικής Ενώσεως Αμερικής-Καναδά, με εθνικήν υπερηφάνειαν εκφράζω τον ενθουσιασμόν μας διά την επελθούσαν πραγματικήν αλλαγήν εις τον πολιτικόν και κοινωνικόν βίον της φιλτάτης πατρίδος μας εκ της επεμβάσεως του εθνικού μας στρατού και υπό της Εθνοσωτηρίου Επαναστατικής Κυβερνήσεως της 21 Απριλίου 1967. Διακηρύττω προς πάσαν κατεύθυνσιν την ύπαρξιν εις την Πατρίδα μας υγιούς και πραγματικής Δημοκρατίας πλέον και την επικράτησιν πλήρους ελευθερίας, γαλήνης, τάξεως και ασφαλείας. […] Προς πάντας απευθύνω θερμόν και εγκάρδιον πατριωτικόν χαιρετισμόν, με αισθήματα αφοσιώσεως εις την Εθν. Κυβέρνησιν, τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και τα πεπρωμένα του Εθνους και με την διαβεβαίωσιν ότι η Παμμακεδονική Αμερικής-Καναδά θα αποτελή πάντοτε τμήμα της Πατρίδος εν τη Ξένη, προκεχωρημένον φυλάκιον του Εθνους μας και ακοίμητον φρουρόν της Ελλάδος και της Μακεδονίας μας» («Φωνή της Καστορίας», 25/8/1968, σ.1).

 Ο δε «κυβερνήτης Ν. Υόρκης» της Παμμακεδονικής (και πρόεδρος των εκεί εισαγωγέων-εξαγωγέων) Γεώργιος Ζίας, μετέπειτα «ύπατος πρόεδρος» κατά το μεγαλύτερο μέρος της δικτατορίας (1971-1974)», έλεγε σε πρωτοσέλιδη συνέντευξή του στην ίδια εφημερίδα:

«Διακηρύττω με ιδιαιτέραν χαράν και υπερηφάνειαν ότι συναντήσαμεν εις την πατρίδα μας πλήρη τάξιν, ειρήνην, ομόνοιαν και ασφάλειαν, πράγματα τα οποία εις ουδεμίαν άλλην χώραν συναντά κανείς. Και ταύτα χάρις εις την εθνοσωτήριον επέμβασιν του ηρωικού μας στρατού και την Επαναστατικήν Κυβέρνησιν της 21 Απριλίου 1967. Οι απανταχού Ελληνες πρέπει να τους ευγνωμονούμεν» (Πηγή: ο.π.) Βασική συνιστώσα των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου είναι και Παμμεκοδονική της Αυστραλίας. Η τελευταία, χωρίς περιστροφές διαδηλώνει – από την επίσημη ιστοσελίδα της – τα εξόχως… «πατριωτικά»: «Διεκδικούμε πολιτισμικά, εθνογραφικά και ιστορικά το Μοναστήρι, Γευγελή, Στρώμνιτσα, Κρούσοβο, Αχρίδα, Πετρίτσι, Άνω Τσουμαγιά, Ανατολική Ρωμυλία, Kωνσταντινούπολη, Μ.Ασία, Πόντο, Κύπρο, Β.Ήπειρο…»! (δείτε εδώ)

Θερμαϊκός

Στους συνδιοργανωτές του συλλαλητηρίου περιλαμβάνεται η Κίνηση «Θερμαϊκός Ώρα Μηδέν – Ακομμάτιστοι Πολίτες» με εκπρόσωπο τον κ.Μιχάλη Πατσίκα, ο οποίος υπήρξε γενικός γραμματέας της «Σπίθας» του Μίκη Θεοδωράκη.

Ο κ. Πατσίκας μαζί με τον κ. Όθωνα Ιακωβίδη υπήρξαν βασικοί προπαγανδιστές του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης στα ΜΜΕ της Βορείου Ελλάδας. Ο δεύτερος ήταν ομιλητής επί 14 λεπτά στην συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης. Εκεί ήταν που ζήτησε από το ακροατήριο «να θυμηθούμε ότι είμαστε Έλληνες» διότι όπως εξήγησε «δεν γίνεται να έχουμε προγόνους λιοντάρια κι εμείς να είμαστε κότες»… Εκεί ήταν που φώναξε από μικροφώνου την απειλή «να επιβάλλουμε την βούλησή μας με κάθε τρόπο», η οποία συμπεριλήφθηκε στο εμφανιζόμενο σαν «ψήφισμα» του συλλαλητηρίου. Περιττό να σημειώσουμε πως ο συγκεκριμένος τυγχάνει ιδιαίτερης προβολής στον επίσημο ιστότοπο του «Θερμαϊκού».

Μερικές από τις θέσεις – αναρτήσεις του κ.Ιακωβίδη στην ηλεκτρονική σελίδα του είναι οι ακόλουθες:

«ΌΣΟ ΑΝΑΘΈΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΈΠΟΥΜΕ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΉΣΕΙΣ ΔΩΣΙΛΌΓΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΉ ΑΝΔΡΕΙΚΈΛΩΝ να χειρίζονται και να διαπραγματεύονται εθνικές υποθέσεις, είναι βέβαιο ότι η συνθήκη της Λωζάνης (μέσα από μία νέα “ερμηνεία” της, όπως ο ΠτΔ άφησε να αιωρείται ότι μπορεί να συμβεί) θα καταλήξει σε παραχώρηση και της Κοζάνης …..» (8/12/2017 – με αφορμή την επίσκεψη Ερντογαν στην Αθήνα) «ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΜΙΛΑΣ ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ; ΣΕ ΧΑΧΟΛΟΥΣ ;;; Όταν ο προκαθήμενος της χούντας της κομματοκρατίας και της εθελοδουλείας μιλά για Δημοκρατία, ξεπερνά και τον δικτάτορα Παπαδόπουλο που επίσης μας παρουσίαζε τη χούντα του για Δημοκρατία !!» (18/11/2017 – αναφερόμενος στον Τσίπρα με αφορμή ομιλία του).

«Ο ΚΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΥΛΗΔΕΣ* (με αφορμή τη χθεσινή «αρχηγική εμφάνιση» του Κούλη, στην πασαρέλα της ΔΕΘ) Τη μόνη κοινωνία που μπορεί να διαμορφώσει ο Κούλης μας, είναι μία κοινωνία κούληδων * «κούλης» : (στην Ινδική αποικιοκρατία) σκλάβος, παρίας, άνθρωπος/ζώο, που γεννήθηκε για να υπηρετεί τους αφεντάδες του» (17/9/2017 – αναφερόμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη). «ΑΡΧΗ, ΑΝΔΡΑ ΔΕΙΚΝΥΣΙ» Ο ΖΟΥΡΑΡΙΣ (με τα «μέζεα» του) ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΜΟΥΝΟΨΕΙΡΑ !!! ΕΓΙΝΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΒΡΑΚΙ ΤΗΣ ΡΕΠΟΥΣΗ!!! (25/5/2017)

Επίσης ο κ.Ιακωβίδης τυγχάνει λάτρης δημοσιευμάτων – τα οποία αναδημοσιεύει στην σελίδα του (10/10/2017) – του τύπου : «Κι όμως η Ιερουσαλήμ ιδρύθηκε από… Έλληνες» (PRoNEWS.GR)

Όσο για την σελίδα του «Θερμαικού» σε περίοπτη θέση αναπαραγάγει καλέσματα υπέρ συλλαλητηρίου κινήσεων εφέδρων (πχ Σύλλογος Εφέδρων Πελοποννήσου», «Λέσχη Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων» κλπ) ή δήμων όπως ο Δήμος Σκύδρας που βάζει λεωφορεία για το συλλαλητήριο της Αθήνας.

Θυμίζουμε ότι η Δήμαρχος Σκύδρας, συνηθίζει να καλεί με κάθε επισημότητα χρυσαυγίτες βουλευτές στο δημαρχείο της και φιλοξενείται επαινετικά στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής (εδώ η δήμαρχος Σκύδρας υποδέχεται τον βουλευτή της ΧΑ 13/1/2016)

Γεωργία Μπιτάκου

Η κυρία Γεωργία Μπιτάκου δηλώνει δημοσιογράφος και είναι εκπρόσωπος – διοργανώτρια του συλλαλητηρίου σύμφωνα με την ανακοίνωση των οργανωτών. Κύρια ενασχόληση της ωστόσο είναι η διοργάνωση των «No Limits» δηλαδή των «εκτός ορίων» αγώνων Kick boxing που συνήθως διεξάγονται μέσα σε κλουβιά – αρένες κλεισμένα με συρματοπλέγματα. Στους αγώνες που κατά καιρούς έχει διοργανώσει στην Ελλάδα υπάρχει αισθητή παρουσία μελών της «Χρυσής Αυγής». Ηταν μάλιστα τον Ιούνιο του 2017 σε αγώνα ανάμεσα στον Σταμάτη Μπιτάκο (αδελφός της) και τον Αλβανό αθλητή Florian Marku που οι χρυσαυγίτες βρήκαν την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν από την κερκίδα όλο το φασιστικό και ρατσιστικό «ρεπερτόριο» τους.

Στην προσωπική της σελίδα στο Facebook η κυρία Μπιτάκου χρησιμοποιεί πολύ ενδιαφέρουσα φρασεολογία για να διατυπώσει τις απόψεις της και να προπαγανδίσει το συλλαλητήριο. Για παράδειγμα:

«Αυτούς ταΐζουμε μέσα στη Βουλή !!!! Της ίδιας στόφας ΕΦΙΑΛΤΕΣ!!!!!!» (26/1/2018 – με αφορμή την δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη ότι δεν θα πάει στο συλλαλητήριο) . «Ο αγώνας για λευτεριά τώρα ξεκίνησε και πρέπει να λήξει όταν τελειώσουμε με την κατοχή , όταν αδειάσει η Βουλή από το κηφηναριό των δοσίλογων… Αυτό το συλλαλητήριο πρέπει να έχει όλο τον πληθυσμό της χώρας από κάτω και η εξέδρα θα είναι μόνο μπροστά στο Ναό της Δημοκρατίας στη Βουλή που τώρα μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι υπάλληλοι εβραϊκού τραπεζικού λόμπι… Το επόμενο συλλαλητήριο που από σήμερα ετοιμάζεται και που έρχεται να σας αποτελειώσει ΠΡΟΔΟΤΕΣ!!!!!!!» (22/1/2018)

«Όπου κίτρινο ήταν Μακεδονία στην Αυτοκρατορία του μεγαλύτερου Στρατηλάτη όλων των εποχών, του Έλληνα Μεγάλου Αλεξάνδρου!!!! Τους κατακτούσε παρέα με δοξασμένους στρατηγούς, καλλιτέχνες και φιλοσόφους γιατί ο στόχος ήταν ένας: εξάπλωση και διάδοση, απόλυτη κυριαρχία του Ελληνισμού!!!! Με τη λογική των Σκοπιανών λοιπόν να επιδιώξουν και οι υπόλοιποι του χάρτη να ονομαστούν Μακεδονία μέχρι και οι βορειοδυτικοί Ινδοί, ΑΛΛΆ να μάθουν Ελληνικά να προσαχθούν στο Ελληνικό κράτος… Πρέπει να τους τελειώσουμε και μπορούμε πριν μας αφανίσουν ολοκληρωτικά !!!!» (19/1/2018 – «Μακεδονία» μέχρι την… Ινδία θέλει η κυρία Μπιτάκου…)

«…να απαλλαγούμε από όλους αυτούς τους επονείδιστους, ξεδιάντροπους, ανήθικους, αναίσχυντους κηφήνες …. τις εφιαλτικά σιχαμερές και αισχρές κεφαλές του τόπου ….» (8/12/2017 – από τις πολιτικές αποτιμήσεις της κυρίας Μπιτάκου)

«Αποφάσισα να σταματήσω να πηγαίνω στο θέατρο χαμένος χρόνος και χρήμα γιατί οι καλύτερες «παραστάσεις» είναι δωρεάν και είναι αυτές που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο Αλέξης και ειδικά όταν βάζει τον Παυλόπουλο να ανοίγει την αυλαία … πολύ καλά έκανε (σσ: ο Ερντογάν) και τους χόρεψε στο ταψί αφού ξέρει ότι μπροστά σε απάτριδες και προσκυνημένους…Αφού κετέστρεψε οικονομικά , στρατιωτικά, πολιτισμικά και ηθικά τη χώρα , ο σαλτιμπάγκος «εκπρόσωπός» μας (σσ: ο Τσίπρας), ετοιμάζεται να δώσει και τα κλειδιά της Θράκης… Για άλλη μια φορά ΟΣΚΑΡ λοιπόν για τον Αλέξη και σε πολλές κατηγορίες : καλύτερος ανθέλληνας , καλύτερος υποτακτικός , καλύτερος ανιστόρητος , καλύτερος παραχαράκτης , καλύτερος εκποιητής , καλύτερος Γενοκτόνος και εύχομαι πολύ σύντομα ….να πάρει και τον τελευταίο ρόλο της δωσίλογης καριέρας του : αυτόν του καταζητούμενου για το έγκλημα της ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ!!!!!!!» (7/12/2017 – με αφορμή την επίσκεψη Ερντογαν στην Ελλάδα)

Πολιτιστικοί Σύλλογοι

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδονίας (ΠΟΠΣΜ) με πρόεδρο τον κ. Γιώργο Τάτσιο είναι επίσης εκ των διοργανωτών. Όπως αναφέρει στην επίσημη ιστοσελίδα της «ιδρύθηκε το 2014 από εκπροσώπους Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων που εδρεύουν σε όλη την Ελλάδα. Κύριος στόχος αυτής της ενωτικής κίνησης είναι η διαφύλαξη και διάδοση της γνήσιας Μακεδονικής Παράδοσης ως αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης Ελληνικής Παράδοσης».

Σε πρόσφατη ανοιχτή επιστολή της προς τη Βουλή, η ΠΟΠΣΜ (21/12/2017), δίνοντας το στίγμα της όσον αφορά την «διαφύλαξη της γνήσιας πολιτιστικής ταυτότητας» φαίνεται να θεωρεί ότι αυτή περνάει κυρίως μέσα από την απαγόρευση σλαβικών τραγουδιών και χορών στην Ελλάδα και ειδικά στη Μακεδονία διότι πιστεύει ότι συμπατριώτες μας «παρασύρονται» από «πολλές ορχήστρες που έχουν απήχηση στο νεανικό κοινό»… Ο δε κ.Γ. Τάτσιος δεν φείδεται δηλώσεων κατά «των προδοτών της ενδοχώρας» όσον αφορά το «Μακεδονικό».

Εξέχουσα μορφή της ΠΟΠΣΜ μέχρι τον Μάη του 2017 ήταν κάποιος κύριος Δημήτρης Ευαγγελίδης ο οποίος – μέχρι να αποχωρήσει – έφερε επί τριετία τον τίτλο του «Έφορου Τεκμηρίωσης» της Ομοσπονδίας.

Ο περί ου ο λόγος είναι αυτός για τον οποίο η ΕΝΕΚ, το εθνικιστικό – φασιστικό κόμμα, εξέδωσε ανακοίνωση (7/6/2009) για να τονίσει επί τη επετείω της ίδρυσής της ότι «την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Αθανάσιος Πλεύρης και ο Συναγωνιστής και συγγραφέας Εθνικιστικών βιβλίων Δημήτρης Ευαγγελίδης». Ο εν λόγω φέρεται συνοδοιπόρος του ναζιστή – χουντικού Κώστα Πλεύρη ως στέλεχος της «4ης Αυγούστου»  ενώ ειδικεύεται σε άρθρα του τύπου «Πως θα γίνει ο διαμελισμός του σκοπιανού προτεκτοράτου» και εισηγείται την κατάληψη από την Ελλάδα της νότιας FYROM: «Η Ελλάδα έχει όλα τα νόμιμα δικαιώματα να διεκδικήσει την πεδιάδα της Πελαγονίας (περιοχή Μοναστηρίου-Βιτώλια) και την περιοχή Γευγελής-Δοϊράνης δηλ. τα εδάφη (20-15%) νοτίως της νοητής γραμμής Αχρίδα-Περλεπές-Στρώμνιτσα μέχρι τα σημερινά ελληνο-βουλγαρικά σύνορα, λόγω της ύπαρξης ακόμα και σήμερα ελληνικών πληθυσμών».

Ο Ευαγγελίδης, όπως φαίνεται στις αναρτήσεις του στο facebook, δηλώνει υποστηρικτής του «Θερμαικού» και των πρωτοβουλιών του για τα συλλαλητήρια, αναπαράγει άρθρα υπέρ του «ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΕΜΙΡΑΤΑ;», λατρεύει κείμενα όπως «Σήμερα, 73 χρόνια μετά, με καθαρή ματιά, ας αντιληφθούμε τι διακυβεύθηκε τον Δεκέμβριο του 1944 στους δρόμους της Αθήνας και ας κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ στους χωροφύλακες του Μακρυγιάννη, στους άνδρες της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας του Θρ.Τσακαλώτου και στον «πατέρα της νίκης» Ουίνστων Τσώρτσιλ, που κράτησαν την Ελλάδα στον Ελεύθερο Κόσμο». (3/12/2017) και – λογικό – αποθεώνει τις απόψεις του Φαήλου Κρανιδιώτη…

Αυτοί είναι οι επίσημοι διοργανωτές του συλλαλητηρίου στην Αθήνα. Ωστόσο στην «πρώτη γραμμή» αυτών που καλούν με όλες τους τις δυνάμεις τον κόσμο να πάρει μέρος είναι πολύ και διάφοροι. Χαρακτηριστικό το παρακάτω παράδειγμα:

Ενώσεις Απόστρατων Αξιωματικών

Από το συλλαλητήριο δεν απουσιάζουν οι Ενώσεις των Αποστράτων Αξιωματικών οι οποίες παρεμπίπτοντος χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό και βρίσκονται υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του εκάστοτε ΥΠΕΘΑ. Σε πρόσφατη συνεδρίαση του το Συντονιστικό Συμβούλιο των Τριών Ενώσεων Αποστράτων Αξιωματικών, αποφάσισε τη συμμετοχή του στο συλλαλητήριο της Αθήνας, αφού εξάλλου είχε προηγηθεί και αυτή στο αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης. Ως συντονιστή της εκδήλωσης στην Αθήνα όρισαν τον Πρόεδρο της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού Αντιστράτηγο ε.α. Βασ. Ροζή. Πρόεδρος του Συντονιστικού τους είναι ο Αντιναύαρχος Π.Ν.ε.α. Σ. Περβαινάς.

Ο Περβαινάς είναι αυτός που έχει δηλώσει:

“Καλώς ψήφισαν όσοι στρατιωτικοί ψήφισαν Χρυσή Αυγή” αφού “όταν την ψήφιζαν δεν ήταν εγκληματική οργάνωση”. Ερωτηθείς, δε, αν θεωρεί ή όχι ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση απαντά ότι “επειδή εγώ είμαι θεσμικός θα περιμένω να αποφανθεί η Δικαιοσύνη”…

Ο Ροζής είναι αυτός που φέρεται ως ομιλητής εκ μέρους του Αποστράτων στο συλλαλητήριο. Έχει περιπλανηθεί στο πρόσφατο παρελθόν σε μια σειρά από ακροδεξιά κόμματα.

Τον Ιούλιο του 2016 είχε οριστεί γενικός διευθυντής της Νέας Δεξιάς, με απόφαση του προέδρου του κόμματος Φαήλου Κρανιδιώτη.

Είχε προηγηθεί το πέρασμα του, από τις «ΡΙΖΕΣ», το κόμμα του άλλοτε στενού συνεργάτη του Αν. Σαμαρά, Π. Μπαλτάκου. Στον… ελεύθερο χρόνο του συμμετέχει και ως βασικός ομιλητής σε εκδηλώσεις που γίνονται στο Γράμμο και στο Βίτσι, αλλά και σε πρόσφατη εκδήλωση στου «Μακρυγιάννη»

Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές και με αυτούς τους συνοδοιπόρους, έδωσε την ευλογία του ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και θα συμμετάσχει η Εκκλησία της Ελλάδος δια του αντιπροέδρου της Δ.Ι.Σ., Μητροπολίτη Σύρου Δωροθέου, ο οποίος και θα αναγνώσει το σχετικό ανακοινωθέν της Δ.Ι.Σ., πλαισιουμένου από τους Σεβ. Μητροπολίτες Δράμας κ. Παύλο και Χίου κ. Μάρκο.

Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές και με αυτούς τους συνοδοιπόρους, καλούν οι ΑΝΕΛ συγκυβερνήτες του κ.Τσίπρα, η «Ένωση Κεντρώων» του Βασίλη Λεβέντη και (ανεπίσημα) η ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές και με αυτούς τους συνοδοιπόρους δεν είναι καθόλου περίεργο ότι διαφημίζουν την συμμετοχή τους οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ο Μίκης Θεοδωράκης σύμφωνα με ανακοινώσεις που έχουν γίνει – και δεν έχουν μέχρι τώρα διαψευστεί από τον ίδιο – θα είναι κεντρικός ομιλητής στο εν λόγω συλλαλητήριο. Πράγμα που ήδη αξιοποιούν πολλοί και διάφοροι για το «ξέπλυμά τους». Εφόσον αυτό συμβεί, δύο κουβέντες. Πρώτη κουβέντα: Κρίμα… Δεύτερη κουβέντα: Ο μουσικοσυνθέτης Θεοδωράκης δεν έχει το αλάθητο. Κι αν αυτό ισχύει για τον παγκόσμιο μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, πόσο μάλλον για τον «πολιτικό» Θεοδωράκη. Η άποψη που έχει για το «Μακεδονικό» ο Μίκης είναι λαθεμένη. Μεγαλύτερο, όμως, θα είναι το λάθος να υπερασπιστεί αυτή τη λάθος θέση του με το ασύγγνωστο λάθος μιας συμμετοχής του σε ένα συλλαλητήριο με τέτοιους διοργανωτές και με τέτοια συνθήματα. Από εκεί και πέρα τον μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, αλλά και τους αγώνες του, δεν μπορεί να τους «κοντύνει» κανείς.
Ούτε καν ο ίδιος.
από το Ημερόδρομος
      
 

More Recent Articles

You Might Like

Safely Unsubscribe ArchivesPreferencesContactSubscribePrivacy