Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στον κόσμο: αυτοί που ενεργούν από σκοπού, και αυτοί που ενεργούν χωρίς, θα έλεγε κανείς...άσκοπα. Δεν υπάρχει ...

Σκοπός ζωής and more...


Σκοπός ζωής

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στον κόσμο: αυτοί που ενεργούν από σκοπού, και αυτοί που ενεργούν χωρίς, θα έλεγε κανείς...άσκοπα. 
Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατηγορία. 
Είτε έχεις σκοπό στη ζωή σου, που σε ωθεί κάθε πρωί να σηκωθείς από το κρεββάτι, είτε δεν έχεις. 
Ο σκοπός είναι το όραμα σας...
Ο σκοπός ζωντανεύει το πάθος σας.

Ας δούμε τώρα μια υπέροχη ιστορία...


Ένα νεαρό αγόρι είχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, που το ανάγκαζε να έχει λάμες στα πόδια του. Κι αυτό ήταν μια σοβαρότατη αναπηρία για ένα παιδί, ειδικά δε για αυτό το αγόρι, που αγαπούσε τόσο πολύ και ζούσε για το ράγκμπι.

Μια Κυριακή, ο νεαρός αυτός έζησε τη μεγαλύτερη συγκίνηση της ζωής του, όταν πήγε να παρακολουθήσει ένα αγώνα ράγκμπι της ομάδας των Κλίβελαντ Μπράουνς. Ο ήρωας του ήταν ο παίχτης με το νούμερο 32, ο σπουδαίος αμυντικός με αρετές επιθετικού Τζίμι Μπράουν, ο οποίος την εποχή εκείνη κατείχε κάθε δυνατό ρεκόρ για παίκτη της θέσης του, στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Εδώ που τα λέμε, ο σπουδαίος κύριος Μπράουν είχε πλήρη επίγνωση της σπουδαιότητας του- με άλλα λόγια, ήταν πασίγνωστος για την υπεροψία του. Και παρόλο που το παιδί είχε περιμένει για ώρες έξω από τα αποδυτήρια μετά τον αγώνα, μόνο και μόνο για μια ματιά του ινδάλματος του, όταν το νούμερο 32 τελικά εμφανίστηκε, πέρασε βιαστικά δίπλα του. Το αγόρι άρχισε να του φωνάζει: " Κύριε Μπράουν, κύριε Μπράουν! Είστε ο μεγαλύτερος παίχτης όλων των εποχών! Τότε ο Μπράουν σταμάτησε και γύρισε να υπογράψει το πρόγραμμα που άπλωνε μπροστά του το παιδί. "Και..." συνέχισε συνεπαρμένο το αγόρι, καθώς έλαμπε από χαρά και ευγνωμοσύνη μπροστά στο μεγάλο αστέρα του ράγκμπι, "...κάποια μέρα, θα καταρρίψω ένα προς ένα όλα τα ρεκόρ σας!"

Ο σπουδαίος Τζίμι Μπράουν κοίταξε τον νεαρό με όλες τις μεταλλικές λάμες γύρω από τα πόδια του, γέλασε, κούνησε το κεφάλι του και έφυγε.

Όμως αυτό ήταν ένα μικρό αγόρι με μεγάλο σκοπό- και ένα μεγάλο όνομα Simpson. Μεγαλώνοντας έγινε γνωστός ως J. Simpson και πράγματι κατέρριψε όλα τα ρεκόρ του Jimmy Brown.



Τι βλέπουμε λοιπόν;
Όταν το όραμα και ο σκοπός μας μας δίνει κουράγιο, κανένα εμπόδιο δεν είναι ικανό να μας σταματήσει.

Θα κλείσω με ένα quote του ίδιου του J. Simpson.
"Τη μέρα που αναλαμβάνεις πλήρως τις ευθύνες σου, τη μέρα που σταματάς τις δικαιολογίες, εκείνη τη μέρα ξεκινάς για την κορυφή."


Ζωή δεν είναι να ξυπνάς, να τρως και να κοιμάσαι πάλι|Ζωή είναι να σε ξυπνητός όταν κοιμούνται οι άλλοι... ;)



    


Το παράπονο

Κοιτούσα ένα βίντεο μόλις, που ανέβασε ο συνεργάτης και φίλος μου Νικόλας Μάρκου στο Facebook. Ένα αρκετά σπάνιο βίντεο. Και μου έφερε στο νου τόσες θύμισες, τόσες εικόνες από το παρελθόν, μα και τόση πίκρα ταυτόχρονα.

Όταν ήμουν παιδί ακόμη, στα πρώτα μου δειλά και ασταθή βήματα στο νυχτοκάματο, μου έλεγαν οι δικοί μου, "κάνε κάτι άλλο, είναι πικρό αυτό το ψωμί, πολύ πικρό".
Δεν άκουσα κανέναν. Δεν ξέρω αν, ή πόσο το μετάνιωσα ποτέ. Μα ήταν πέρα για πέρα αλήθεια τα λόγια τους.. Ναι, όντως "πολύ πικρό αυτό το ψωμί, πολύ πικρό.."

Ένα από τα πολύ πικρά που έχω να θυμάμαι, ήταν η ηλιθιότητα, κι η αγένεια των θαμώνων.
Τους άκουγα τις καθημερινές να λένε "πήγαμε και διασκεδάσαμε.. πολύ κέφι δικέ μου.."
Κι εγώ να τους θυμάμαι εντελώς διαφορετικά. Τους έβλεπα να χλαπακιάζουν σαν λιμασμένοι ότι είχαν μπροστά τους λες και είχαν να φάνε από το '40, να μιλάνε ο ένας στον άλλο με γεμάτο το στόμα με κρέατα, σαλάτες και πατάτες, κάνοντας το σκηνικό να δένει καλύτερα και τον απέναντί τους ακόμη πιο χάλια, να γελάνε σαν χαχόλοι τόσο δυνατά μη και δεν τους άκουσαν στην πέρα γωνία, και το τελευταίο πράγμα που έδιναν σημασία, ήταν οι άνθρωποι δίπλα τους, που έπαιζαν μουσική και τραγουδούσαν όλη νύχτα.

Βγήκες γίδι τάχα για διασκέδαση, και έχεις μια μούρη ως εκεί κάτω; Και ποιός θα δεί την ανθυγιεινή σου φάτσα και θα βρει διάθεση να φτιάξει το κέφι σου;
Που πίνεις δυό ποτήρια και γίνεσαι Χέρκιουλης χαλώντας το κέφι όλων των άλλων, και το μαγαζί, επειδή "έτσι κάνεις εσύ κέφι" ;
Που ζητάς "παραγγελία" από τους καλλιτέχνες με ύφος Τουρκλάν Πασά, το σαχλοκόμματο που έμαθες στο μαντρί που μεγάλωσες, σαν να απευθύνεσαι στις παλλακίδες σου; Επειδή έχεις πάνω σου λεφτά, νόμισες μπορείς να αγοράσεις και τους ανθρώπους; Δεν πουλιούνται όλοι..

Πολλές φορές το είπα, και άκουσα κι άλλους συναδέλφους να το λένε με την ίδια πίκρα, «τραγουδάω πρώτα για μένα, έπειτα για τους άλλους..». Για να το καταλάβεις, πρέπει πρώτα να το νιώσεις.. Και θα το νιώσεις μονάχα, αν κι εσύ βρεθείς να στέκεσαι σε κείνο το ίδιο σημείο, το "πατάρι, το πάλκο"... «τραγουδάω πρώτα για μένα...»

Και πώς να μην τραγουδάω για μένα, όταν τα ανθρωποειδή απέναντί μου, αγνοούν την ύπαρξή μου;
Όταν μου λένε "παίξε" και μέσα σε δυό το πολύ τρία λεπτά, έχουν ήδη πιάσει πηγαδάκια, και με έχουν γραμμένο στα ..σουβλάκια τους;
Όταν έχω τελειώσει το τραγούδι, και σχεδόν κανένας δεν το κατάλαβε,
ούτε κανείς τους χειροκρότησε..
Όταν κανείς δεν σιγοτραγουδάει..
κανένας δεν χορεύει..
μα ούτε ακούει και την πενιά..
παρά σαχλαμαρίζει..

Ναι, το είχα πάντα παράπονο, και δεν είμαι ο μόνος.
Αν τύχει και διαβάσει αυτές τις λίγες γραμμές κάποιος συνάδελφος καλλιτέχνης, θα συμφωνήσει μαζί μου, έστω σε γενικές γραμμές. Γιατί καμιά φορά, το παράπονο, η πίκρα, η απογοήτευση, σε κάνουν σκληρό.. και τότε τα λές ωμά..
Αλήθεια είναι, μα το προτιμώ έτσι..!

Δείτε το βίντεο, 
παρατηρήστε τα πρώτα 2 λεπτά μονάχα, 
που τραγουδάει ο αλησμόνητος Νίκος Παπάζογλου.

 

(Ευχαριστώ τον "Τραγουδοποιό" Νίκο Μάρκου για το βίντεο και το έρεισμα..)

Νίκος Ράμμος - ΑΑΤΟΝ
κείμενο από το νέο μου blog: TGB
    


Άλλο εμείς, κι άλλο αυτοί

Μου λέει τις προάλλες ένας καλός μου φίλος, ο Μάνθος,
«κάνεις το λάθος που έκανα κι εγώ παλιότερα. Θεωρείς πως και οι άλλοι είναι σαν και σένα, γι αυτό και πικραίνεσαι. Εμείς μεγαλώσαμε διαφορετικά, με άλλες αξίες, από γονείς και προγόνους πρόσφυγες. Με ανεπτυγμένα υπέρμετρα το φιλότιμο, το δέσιμο μεταξύ οικογένειας, το δέσιμο μεταξύ συγγενών φίλων και γειτόνων, και την φιλοξενία, που όμοιά της πλέον δεν βρίσκεις παντού. Δεν μεγαλώσαμε όλοι ίδια, μην το παραβλέπεις..».
Ναι, είχε δίκιο. Μεγάλο δίκιο.

Τους συγγενείς και τους φίλους μου, θέλω να τους βλέπω, να τους επισκέπτομαι και να με επισκέπτονται ελεύθερα, δίχως προσκλήσεις, δίχως ραντεβού, απρόβλεπτα και απρογραμμάτιστα. Ειδικότερα τους φίλους.

Θέλω να τους τηλεφωνάω και να μου τηλεφωνούν, να μαθαίνω πως είναι, πως περνάνε, αν χρειάζονται κάτι, κι εκείνοι να ενδιαφέρονται για μένα. Όχι φιλίες του κώλου, από συμφέρον.
«Και τελευταία, έχω χορτάσει από φιλίες τέτοιες, σε σημείο που αηδίασα με τον εαυτό μου τον ίδιο, για το πόσο εύπιστος είμαι..»

Άνθρωποι που σε κατηγορούν και σε θάβουν σε άλλους, παριστάνοντας τον φίλο μπροστά σου. Που σε θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται, και σε ξεχνάνε τον υπόλοιπο καιρό. Που σου στέλνουν μηνύματα από αγγαρεία "για να μην λες", και που όταν πας σπίτι τους αισθάνεσαι πως τους είσαι βάρος, παρείσακτος, πως λαχταράν να φύγεις όσο πιο σύντομα γίνεται.


Που σε κάνουν παρέα μέχρι να γνωρίσουν νέους φίλους, και μετά σε ξεχνάνε η σε κάνουν πέρα χωρίς λόγο, και χωρίς να έχουν τα κότσια να στο πουν κατά πρόσωπο.

Που προδίδουν μυστικά, πατώντας υποσχέσεις και όρκους, αρκεί να κάνουν τη δουλειά τους. Που το ψέμα και η αναλήθεια είναι το ψωμοτύρι τους.

Που αγνοούν επιδεικτικά τα τηλεφωνήματα η τα μηνύματά σου, ενώ τα είδαν.
Κι όταν τους το πεις, σαν παράπονο, σου λένε τις πιο πανηλίθιες δικαιολογίες που μπορεί να σκαρφιστεί το φτωχό τους μυαλό, λες και μιλάνε σε κανέναν με μειωμένο IQ..
Σε κάποιον ηλίθιο η σε κάποιον πνευματικά ανάπηρο.

Ναι Μάνθο, είχες απόλυτο δίκιο.. Δεν είμαστε ίδιοι. Διαφέρουμε αφάνταστα..
Άλλο εμείς, κι άλλο αυτοί!
TGB

Πηγή: (Άλλο εμείς, κι άλλο αυτοί | Toronto Greek Bloggers) toronto greek bloggers Thank you for Sharing!
    


Νέο Blog, νέα προσπάθεια




Toronto Greek Bloggers

Το νέο αυτό ιστολόγιο είναι εδώ και λίγους μήνες μόνο στον "αέρα". Από τις 18 Μάρτη συγκεκριμένα.

Μια συλλογική προσπάθεια Ελλήνων συναδέλφων, που σατιρίζουν και ασχολούνται με κάθε ζήτημα, που αφορά τους Έλληνες. Είτε ζούν στην Ελλάδα, είτε στην παροικία του Τορόντο.
Ομολογώ πως είμαι ένας από την ομάδα, και ότι βοήθησα στο στήσιμό του όσο μπορούσα.

Θα σας ζητήσω σήμερα μια χάρη.
Να το επισκευθείτε, να διαβάσετε όσες αναρτήσεις θέλετε, και να το βάλετε στα αγαπημένα σας, κάνοντας Follow.
Χρειαζόμαστε την στήριξή σας, την συμπαράστασή σας.

Θα σας ακολουθήσουμε κι εμείς επίσης, θα σας διαβάζουμε, θα αναρτούμε κείμενα που θα μας προτείνετε η που θα μας άρεσαν,
με ενεργό πάντοτε Link στην πηγή.

Οι "απέναντι" πολλοί και ισχυροί, έχοντας στα χέρια τους τα τοπικά ΜΜΕ, και θέσεις ισχύος.
Δεν μας πτόησαν ούτε θα μας πτοήσουν. Τα βάζουμε με κάθε τι σάπιο. Και πιστέψτε με, η σαπίλα δεν υπάρχει μόνο στην πατρίδα. Εδώ είναι ακόμη πιο αισθητή.

Θέλω να πιστεύω πως δεν θα μου αρνηθείτε, και πως θα ανταποκριθείτε στο κάλεσμά μου.

Σας ευχαριστώ θερμά εκ των προτέρων
ΑΑΤΟΝ
    

Η ηλιθιότητα ζαλίζει λέμε

Μπήκα στο Facebook και ζαλίστηκα με τις σαχλαμάρες και την ηλιθιότητα που συναντάει κανείς από αρκετούς ανθρώπους.

Είναι μερικοί μάλιστα, πού νομίζουν όντως πως βρίσκονται στην εκκλησία μέσα. Άλλοι πάλι, θεωρούν τον κάθε παπαρολόγο ως πάστορα.
Αμολάει μια βλακεία ο δικός σου η η δικιά σου, "Amen" ..απαντάνε από κάτω τα ζωντανά, που την είδαν ως το πλήρωμα της Online εκκλησίας.
Ξανακλάνει η παστόρισσα.. "Amen.." τα πράϊτα.

Τι λέτε ορέ ζωντόβολα; Πόσο πλύσιμο έφαγε ο εγκέφαλός σας, που καταντήσατε ανεγκέφαλα; Σε ποιόν λέτε Αμήν;

Και το πιό κουφό που διάβασα, ήταν την ημέρα της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου..
Δείτε το:
«Happy Celebration to all the Peter and Maria's»
Ο Peter ποιος είναι; Γιατί σαν Πέτερ γνωρίζω μόνο τον Πέτρο. Μα ο Πέτρος γιορτάζει άλλη μέρα, μαζί με τον Παύλο..

Και προσπαθούν μετά να με πείσουν για ποιο πράγμα; Πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει; Εγώ θα σας έλεγα να το ξανασκευτείτε.
Χώρα που πέθανε η γλώσσα της, είναι ήδη με το ένα πόδι στον τάφο..!!
TGB

Πηγή: Toronto Greek Bloggers
    

More Recent Articles

You Might Like

Safely Unsubscribe ArchivesPreferencesContactSubscribePrivacy